Dawid - pasterz wybrany przez Boga
Dawid urodził się jako najmłodszy syn Jessego z Betlejem - pomijany, ukryty w polu przy owcach, gdy prorok Samuel przybył pomazać następcę Saula. "Nie patrz na jego wygląd zewnętrzny... Bóg nie widzi tak jak widzi człowiek, bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce" (1 Sm 16,7). Bóg wybrał tego, którego ludzie pominęli.
Dawid nie był idealnym kandydatem na króla z ludzkiej perspektywy. Był młody, nieuzbrojony, pokonał Goliata procą i kamieniem. Ale jego "moc" była wiara w Pana Zastępów, nie ludzka siła.
Dawid jako psalmista
Tradycja przypisuje Dawidowi autorstwo większości Psalmów (73 spośród 150 nosi jego imię w nagłówku). Historycznie Dawid był znany jako muzyk i śpiewak (1 Sm 16,18; 2 Sm 23,1: "śpiewak pieśni Izraela"). Psalmy Dawidowe obejmują ogromną rozpiętość - hymny uwielbienia (Ps 8), psalmy ufności (Ps 23), lamentacje (Ps 22), psalmy skruchy (Ps 51).
Ps 51 - "Miserere" - napisany po grzechu z Batszebą i śmierci Uriasza jest jednym z najpiękniejszych tekstów skruchy w literaturze religijnej: "Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość..."
Grzechy i miłosierdzie
Dawid grzeszył poważnie: cudzołóstwo z Batszebą, zorganizowanie śmierci jej męża Uriasza. Prorok Natan stanął przed królem i powiedział: "Ty jesteś tym człowiekiem!" (2 Sm 12,7). Dawid nie ukrył się za królewską władzą - wyznał: "Zgrzeszyłem wobec Pana." Bóg przebaczył - choć kary nie ominęły.
Dawid jest więc nie tylko wzorem wierności, ale i wzorem pokuty. Wielki grzesznik, który wraca do Boga z całego serca, jest wzorem dla każdego penitenta.
Dawid jako typ Mesjasza
Obietnica dana Dawidowi przez proroka Natana (2 Sm 7,12-16) stała się fundamentem mesjańskiej nadziei Izraela: "Utrwalę potomstwo twoje po tobie (...) i utrwalę jego królestwo." Potomek Dawida będzie królem na wieki. Nowy Testament wypełnienie tej obietnicy widzi w Jezusie z Nazaretu - "synu Dawidowym" - który zasiada na wiecznym tronie.