Unitatis Redintegratio - Sobór o ekumenizmie
Dekret Soboru Watykańskiego II "Unitatis Redintegratio" (1964) był przełomem w postawie Kościoła katolickiego wobec innych wyznań. Sobór uznał, że poza widzialną strukturą Kościoła katolickiego "liczne elementy uświęcenia i prawdy" są obecne w innych Kościołach i wspólnotach kościelnych. To był rewolucyjny krok po wiekach wzajemnych potępień.
Sobór uznał, że "Kościoły i wspólnoty kościelne, choć jesteśmy przekonani, że przez te Kościoły mamy istotne braki, nie są bynajmniej pozbawione znaczenia i wartości w tajemnicy zbawienia."
Dialog z prawosławiem
Schizma wschodnia (1054) rozdzieliła Kościół na katolicki i prawosławny. Przez 900 lat wzajemne anatemy (klątwy) były znakiem podziału. W 1965 roku papież Paweł VI i Patriarcha Ekumeniczny Atenagoras wzajemnie zdjęli anatemy - symboliczny, ale ważny gest.
Dialog teologiczny z prawosławiem jest najtrudniejszy i najważniejszy - ze wszystkich wyznań chrześcijańskich prawosławie jest najbliższe katolicyzmowi w rozumieniu sakramentów, Tradycji i urzędu episkopalnego. Kwestia prymatu papieskiego jest główną przeszkodą.
Dialog z protestantami
Luter i Kalwin ogłosili w XVI wieku reformację - zerwali z Kościołem w kwestiach przede wszystkim eklezjologicznych i soteriologicznych. Dialog katolicko-luterański przyniósł w 1999 roku "Wspólną Deklarację o usprawiedliwieniu" - historyczny dokument uzgadniający dawne spory o łaskę i zbawienie. Obchody 500. rocznicy reformacji (2017) odbyły się w atmosferze ekumenicznego braterstwa.
Granice ekumenizmu
Kościół katolicki wyraźnie rozróżnia ekumenizm (dążenie do jedności z innymi Kościołami chrześcijańskimi) od indyferentyzmu (wszystkie religie są równie dobre). "Subsistit in" w Lumen Gentium - Kościół Chrystusa "trwa w" Kościele katolickim - wyraża przekonanie o pełni środków zbawienia w Kościele katolickim, przy uznaniu obecności elementów prawdy w innych wspólnotach.