Notre-Dame de Saint-Lieu Sept-Fons

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Notre-Dame de Saint-Lieu Sept-Fons** Położone w diecezji Moulins we Francji, zostało założone (1132) przez Guicharda i Guillaume'a de Bourbon, z rodziny de Bourbon-Lancy, która dała królów Francji, Włoch i Hiszpanii; dało to początek nazwie "Królewskie Opactwo". Dzięki hojności założycieli oraz energii opata i wspólnoty, kościół został wkrótce ukończony i poświęcony Najświętszej Maryi Pannie; klasztor, ze wszystkimi regularnymi zabudowaniami przepisanymi przez regułę, został ukończony w tym samym czasie. Początkowo okazawszy hojność, ich założyciele i przyjaciele zdawali się ich zaniedbywać, albowiem mnisi odczuwali ciężar ubóstwa tak dotkliwie, że byli nawet zmuszeni sprzedawać części ziem, aby zdobyć środki do życia. Aż do Reformy z 1663 roku liczba zakonników nigdy nie przekroczyła 15. Wielkiej otuchy w pierwszych dniach próby dodała im wizyta świętego Bernarda (1138). Początkowo klasztor znany był tylko pod nazwą "Notre-Dame de Saint-Lieu"; dopiero po stuleciu dodano "Sept-Fons", wywodzące się albo od siedmiu źródeł, albo od siedmiu kanałów doprowadzających wodę do opactwa. Adrian III wziął klasztor pod swoją opiekę w 1158 roku; a Aleksander III zatwierdził fundację bullą w 1164 roku. Po połowie XV wieku nieustanne wojny nie oszczędziły opactwa; zakonnicy byli często zmuszeni je opuszczać i patrzeć, jak jest pozbawiane dóbr, a jego budynki niszczone. Nieuchronnie, w takich okolicznościach, do klasztoru wkradło się rozluźnienie. W 1656 roku Eustache de Beaufort, w wieku 20 lat, został mianowany opatem. Przez pierwsze siedem lat nie było poprawy; ale po tym czasie postanowił dokonać całkowitej zmiany. Jego zakonnicy – było ich wówczas tylko czterech – odmówiwszy przyjęcia nowej reguły, otrzymali pensję i zostali odprawieni. Niedługo potem zgłosiła się liczna grupa nowicjuszy. Zostali wysłani do La Trappe, aby odbyć nowicjat pod kierunkiem opata de Rancé. Dom Eustache odwiedził również słynnego reformatora po radę i wskazówki w 1667 roku. Następnie, przy pomocy królewskiej, Sept-Fons zostało odbudowane na większą skalę, a pomyślność trwała aż do skonfiskowania klasztoru podczas Rewolucji w 1791 roku. W 1845 roku, gdy trapista z Opactwa du Gard zmuszeni byli opuścić swój klasztor, ich opat, Dom Stanisław, zakupił ruiny starożytnego Opactwa Sept-Fons, przeniósł tam swoją wspólnotę oraz odbudował kościół i regularne zabudowania. W 1847 roku został wybrany wikariuszem generalnym Kongregacji Dawnej Reformy Matki Bożej z La Trappe, która przestrzegała konstytucji opata de Rancé. W 1892 roku, gdy trzy kongregacje zostały zjednoczone w jeden zakon, ówczesny opat Sept-Fons, Dom Sebastian Wyart, został wybrany pierwszym opatem generalnym, a nieco później opatem Cîteaux. Jego najsłynniejszymi fundacjami są N.-D. de la Consolation koło Pekinu w Chinach oraz N.-D. de Maristella w Estado de S. Paulo w Brazylii. Sept-Fons, ou les Trappistes de N. D. de Saint Lieu (Moulins, 1846); La Trappe, by a Sept-Fons Trappist (Paris, 1870); Sept-Fons, impressions et souvenirs par un ami de ce monastere (Dijon, 1895); MAUPERTUY, Histoire de la reforme de l'Abbage de Sept-Fons (Paris, 1702); MANRIQUE, Annales cisterciences (Lyons, 1642); Gallia christsana, IV; HUGHES, Annales d'Aiguebelle (Valence, 1863); TALLON, Notices sur les monasteres de l'ordre de la Trappe (Paris, 1855); PFANNENSCHMIDT, Illustrierte Gesch. der Trappisten (Paderborn, 1873); URBAIN, Memoires manuscrits sur N. D. du Gard et N. D. de Sept-Fons (1910); Decretum apostolicum quo instututae sunt duae congregationes B. M. de Trappa in Gallia (1847). EDMOND M. OBRECHT