Monastery of St. Catherine

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Klasztor Świętej Katarzyny** Położony na górze Synaj, na wysokości 4854 stóp, w malowniczym wąwozie poniżej Dżabal Musa, rzekomej Góry Prawa. Ten bizantyjski klasztor, być może najciekawszy na chrześcijańskim Wschodzie, podlega regule św. Bazylego i słynie z gościnności. Głównie jednak jest sławny ze względu na swoją bibliotekę, w której odkryto Kodeks Synajski, cenny rękopis biblijny pochodzący z IV wieku. Choć obecnie w stanie upadku, Klasztor Świętej Katarzyny jest nadal otaczany wielką czcią przez prawosławnych Greków, zarówno dlatego, że wierzy się, iż zawiera szczątki słynnej aleksandryjskiej dziewicy, jak i ze względu na swój ścisły związek z niektórymi z najwznioślejszych wydarzeń opisanych w Piśmie Świętym. W małym oratorium, gdzie lampa płonie nieustannie i do którego wchodzi się tylko boso, mnisi wskazują domniemane miejsce Krzewu Gorejącego. Najwcześniejszym znanym faktem historycznym jest wzniesienie kościoła przez cesarza Justyniana około roku 550 n.e. Bizantyjska mozaika, która wciąż istnieje, pokazuje, że nazywano go dawniej kościołem Przemienienia Pańskiego; zgromadzono w nim pustelników, którzy wcześniej mieszkali w osobnych celach i jaskiniach wśród skał góry Synaj. Nie wiadomo, kiedy i w jaki sposób klasztor wszedł w posiadanie szczątków św. Katarzyny Aleksandryjskiej i przyjął jej imię. Według legendy jej ciało zostało tam przeniesione rękami aniołów. Imię to jednak nie pojawia się w literaturze przed X wiekiem. Aby chronić mnichów i pielgrzymów przed Saracenami, klasztor został ufortyfikowany jak zamek, którego zewnętrzny mur tworzy czworobok oparty na litej skale. Fakt, że zamek zakłada istnienie siły zbrojnej, tłumaczy wzmianki niektórych autorów o zakonie rycerskim św. Katarzyny, założonym w 1063 roku, który wyprzedzałby w ten sposób każdy inny zakon rycerski. Nie znaleziono jednak żadnego śladu reguły takiego zakonu ani listy jego wielkich mistrzów. Począwszy od wypraw krzyżowych, klasztor św. Katarzyny przyciągał wielu łacińskich pielgrzymów, którzy stopniowo utworzyli bractwo, którego członkowie pretendowali do godności rycerskiej. W zamian za niejasną obietnicę ochrony świętych miejsc i pielgrzymów otrzymywali oni upragniony Krzyż św. Katarzyny, krzyż wpisany w koło św. Katarzyny. Zob. Katarzyna Aleksandryjska; Synaj; Rękopisy Biblii. Palmer, Sinai to the Present Day (Londyn, 1878); Wilson i Palmer, Ordnance Survey of Sinai (Londyn, 1872); Roehrichts i Meisner, Deutsche Pilgerreise nach dem heiligen Lande (Berlin, 1880); Stanley, Sinai and Palestine (Londyn, 1882); Julian, Sinai et Syrie (Lille, 1903). CH. MOELLER