Medal of Saint Benedict

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Medal świętego Benedykta** Medal, pierwotnie krzyż, poświęcony nabożeństwu ku czci świętego Benedykta. Jedna strona medalu nosi wizerunek świętego Benedykta, trzymającego krzyż w prawej ręce i Regułę w lewej. Po jednej stronie wizerunku znajduje się kielich, po drugiej kruk, a nad kielichem i krukiem wypisane są słowa: "Crux Sancti Patris Benedicti" (Krzyż świętego Ojca Benedykta). Na brzegu medalu widnieje legenda "Ejus in obitu nro praesentia muniamus" (Niech jego obecność umocni nas w godzinę śmierci). Rewers medalu przedstawia krzyż z inicjałami słów: "Crux Sacra Sit Mihi Lux" (Krzyż święty niech mi będzie światłem), wypisanymi pionowo na belce pionowej; inicjały słów "Non Draco Sit Mihi Dux" (Niech smok nie będzie mi przewodnikiem) na belce poziomej; oraz inicjały "Crux Sancti Patris Benedicti" w kątach krzyża. Na brzegu widnieją inicjały dystychu: "Vade Retro Satana, Nunquam Suade Mihi Vana - Sunt Mala Quae Libas, Ipse Venena Bibas" (Idź precz, szatanie, nie kuś mnie do marności - złe są rzeczy, które ofiarujesz, sam pij swoją truciznę). U góry krzyża zwykle znajduje się słowo Pax (pokój) lub monogram I H S (Jezus). Opisany właśnie medal to tak zwany medal jubileuszowy, wybity po raz pierwszy w 1880 roku dla uczczenia czternastej setnej rocznicy narodzin świętego Benedykta. Opactwo Arcybiskupie na Monte Cassino ma wyłączne prawo do bicia tego medalu. Zwykły medal świętego Benedykta różni się zazwyczaj od poprzedniego pominięciem słów "Ejus in obitu etc." oraz kilkoma drobnymi szczegółami. (Co do odpustów z nim związanych, zob. Beringer, "Die Ablässe", Paderborn, 1906, s. 404-6). Osoba stale nosząca medal jubileuszowy może zyskać wszystkie odpusty związane ze zwykłym medalem, a dodatkowo: (1) wszystkie odpusty, które można było zyskać przez nawiedzenie bazyliki, krypty i wieży świętego Benedykta na Monte Cassino (Pius IX, 31 grudnia 1877); (2) odpust zupełny w uroczystość Wszystkich Świętych (od około godziny drugiej po południu 1 listopada do zachodu słońca 2 listopada), ilekroć (toties quoties), po spowiedzi i Komunii Świętej, nawiedzi jakiś kościół lub publiczną kaplicę, modląc się tam zgodnie z intencją papieża, pod warunkiem że z powodu choroby, klauzury zakonnej lub odległości co najmniej 1000 kroków jest powstrzymany od nawiedzenia kościoła lub publicznej kaplicy benedyktynów. (Dekr. 27 lutego 1907, w Acta S. Sedis, LX, 246). Każdy kapłan może otrzymać uprawnienia do błogosławienia tych medali. Nie wiadomo, kiedy powstał Medal świętego Benedykta. Podczas procesu o czary w Natternberg koło opactwa Metten w Bawarii w roku 1647, oskarżone kobiety zeznały, że nie mają władzy nad Metten, które znajdowało się pod ochroną krzyża. W wyniku dochodzenia na murach opactwa znaleziono wiele malowanych krzyży, otoczonych literami, które obecnie znajdują się na medalach benedyktyńskich, ale ich znaczenie zostało zapomniane. W końcu w starym rękopisie, napisanym w 1415 roku, znaleziono obraz przedstawiający świętego Benedykta trzymającego w jednej ręce laskę zakończoną krzyżem, a w drugiej zwój. Na lasce i zwoju wypisane były w całości słowa, których inicjałami były tajemnicze litery. Medale z wizerunkiem świętego Benedykta, krzyżem i tymi literami zaczęto wówczas bić w Niemczech i wkrótce rozprzestrzeniły się po Europie. Zostały one po raz pierwszy zatwierdzone przez Benedykta XIV w jego brewe z 23 grudnia 1741 roku i 12 marca 1742 roku. GUERANGER, Essai sur l'origine, la signification et les privileges de la medaille ou croix de S. Benoit (Poitiers, 1862; 11. wyd., Paryż, 1890); CORBIERRE, Numismatique Benedictine (Rzym, 1901); KNIEL, Die St. Benediktsmedaille, ihre Geschichte, Bedeutung, Ablasse u. wunderbare Wirkungen (Ravensburg, 1905). MICHAEL OTT