Martyrs of Gorkum

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Męczennicy z Gorkum** Rok 1572. Luter i Kalwin wyrwali już Kościołowi znaczną część Europy. Burza ikonoklastyczna przetoczyła się przez Niderlandy, a po niej nastąpiła walka między luteranizmem a kalwinizmem, w której zwyciężył ten ostatni. W 1571 roku kalwiniści odbyli swój pierwszy synod w Emden. 1 kwietnia następnego roku Gezowie Morscy (Watergeuzen) zdobyli Briel, a później Vlissingen i inne miejsca. W czerwcu Dordrecht i Gorkum wpadły w ich ręce, a w Gorkum pojmali dziewięciu franciszkanów. Byli to: Mikołaj Pieck, gwardian z Gorkum, Hieronim z Weert, wikariusz, Teodor van der Eem z Amersfoort, Nikazjusz Janssen z Heeze, Willehad z Danii, Godefryd z Mervel, Antoni z Weert, Antoni z Hoornaer i Franciszek de Roye z Brukseli. Do tych dołączyło dwóch braci zakonnych z tego samego klasztoru, Piotr z Assche i Korneliusz z Wijk bij Duurstede. Niemal w tym samym czasie kalwiniści położyli ręce na uczonym proboszczu z Gorkum, Leonardzie Vechelu z 's-Hertogenbosch, który odbył wybitne studia w Lowanium, oraz na jego pomocniku Mikołaju Janssenie, zwanym Poppel, z Welde w Belgii. Wraz z wyżej wymienionymi uwięzieni zostali również Godefryd van Duynsen z Gorkum, który działał jako kapłan w swoim rodzinnym mieście, oraz Jan Lenartz z Oisterwijk, augustianin i przełożony klasztoru augustianek w Gorkum. Do tych piętnastu, którzy od samego początku znosili wszelkie cierpienia i udręki prześladowania, dołączyło później czterech kolejnych towarzyszy: Jan van Hoornaer, dominikanin z prowincji kolońskiej i proboszcz niedaleko Gorkum, który dowiedziawszy się o uwięzieniu duchowieństwa z Gorkum, pospieszył do miasta, aby udzielić im sakramentów, i został schwytany i uwięziony wraz z resztą; Jakub Lacops z Oudenaarde, norbertanin, który po prowadzeniu lekkomyślnego życia, będąc nieposłusznym swemu zakonowi i zaniedbując swoje obowiązki religijne, nawrócił się, został wikariuszem w Monster w Holandii i został uwięziony w 1572 roku; Adrian Janssen z Hilvarenbeek, niegdyś premonstratens i proboszcz w Monster, który został wysłany do Brielle wraz z Jakubem Lacopsem; i wreszcie Andrzej Wouters z Heynoord, którego postępowanie nie było budujące aż do czasu aresztowania, ale który obficie odpokutował przez swoje męczeństwo. Po zniesieniu wielu cierpień i zniewag w więzieniu w Gorkum (26 czerwca – 6 lipca) pierwszych piętnastu męczenników przewieziono do Brielle. W drodze do Dordrechtu byli wystawiani za pieniądze ciekawskim i przybyli do Brielle 13 lipca. Następnego dnia Lumey, dowódca Gezów Morskich, kazał przesłuchać męczenników i zarządził rodzaj dysputy. W międzyczasie przybyło również czterech innych męczenników. Od każdego zażądano, aby porzucił wiarę w Najświętszy Sakrament i w prymat papieski. Wszyscy pozostali niezłomni w swojej wierze. Tymczasem nadszedł list od Wilhelma Orańskiego, który nakazywał wszystkim sprawującym władzę pozostawić kapłanów i zakonników w spokoju. Mimo to Lumey kazał powiesić męczenników w nocy z 9 lipca w szopie na torf, poddając ich okrutnym okaleczeniom. Ich beatyfikacja miała miejsce 14 listopada 1675 roku, a kanonizacja 29 czerwca 1865 roku. Przez wiele lat miejsce ich męczeństwa w Brielle było sceną licznych pielgrzymek i procesji.