Epistles of St. Peter

Oto tłumaczenie artykułu z Catholic Encyclopedia (1913) na język polski, zgodnie z podanymi wytycznymi: **Encyklopedia katolicka (1913)/Listy świętego Piotra** Te dwa listy zostaną omówione w następujących punktach: I. Autentyczność; II. Adresaci, okazja i cel; III. Data i miejsce powstania; IV. Analiza. LIST PIERWSZY A. Autentyczność Autentyczność, powszechnie uznawana przez pierwotny Kościół, była zaprzeczana w ciągu ostatniego stulecia przez krytyków protestanckich lub racjonalistycznych (Baur i szkoła tybingeńska, Von Soden, Harnack, Jülicher, Hilgenfeld i inni), ale nie może być poważnie kwestionowana. Jest dobrze potwierdzona argumentami zewnętrznymi i wewnętrznymi. (1) Argumenty zewnętrzne (a) w pismach pierwszego i drugiego wieku, np. list Justyna do Kościołów w Lyonie i Vienne, Ireneusz, Klemens Aleksandryjski, Papiasz, Polikarp, Klemens Rzymski, "Didache", "Pasterz" Hermasa i inne. Drugi List świętego Piotra, uznawany za bardzo starożytny nawet przez tych, którzy kwestionują jego autentyczność, czyni aluzję do wcześniejszego Listu napisanego przez Apostoła (III, 1). List zatem istniał bardzo wcześnie i był uważany za bardzo autorytatywny. (b) Tradycja jest również jednomyślna co do autorstwa świętego Piotra. W drugim i trzecim wieku mamy wiele wyraźnych świadectw na ten temat. Klemens i Orygenes w Aleksandrii, Tertulian i Cyprian w Afryce, Peszitta w Syrii, Ireneusz w Galii, starożytna Itala i Hipolit w Rzymie – wszyscy zgadzają się przypisywać go Piotrowi, podobnie jak heretycy, Bazyliades i Teodor z Bizancjum. (c) Wszystkie zbiory lub wykazy Nowego Testamentu wymieniają go jako List świętego Piotra; Kanon Muratoriego, który sam jeden jest sprzeczny z tą powszechną tradycją, jest niejasny i nosi wyraźne ślady zepsucia tekstu, a późniejsza rekonstrukcja zaproponowana przez Zahna, która wydaje się znacznie bardziej prawdopodobna, jest wyraźnie korzystna dla autentyczności. Ponadto Euzebiusz z Cezarei nie waha się umieścić go wśród niekwestionowanych Pism. (2) Argumenty wewnętrzne Badanie samego Listu jest całkowicie korzystne dla jego autentyczności; autor nazywa siebie Piotrem, Apostołem Jezusa Chrystusa (I, 1); Marek, który według Dziejów Apostolskich miał tak bliskie stosunki z Piotrem, jest nazwany przez autora "moim synem" (V, 13); autor jest przedstawiony jako bezpośredni uczeń Jezusa Chrystusa (I, 1; V, 9, 11-14); sprawuje on z Rzymu powszechną jurysdykcję nad całym Kościołem (V, 1). Liczne miejsca, w których wydaje się być bezpośrednim świadkiem życia Chrystusa (I, 8; II, 21-24; V, 1), a także podobieństwo między jego ideami a nauczaniem Ewangelii, wymownie przemawiają na korzyść apostolskiego autora (por. Jacquier, 251). Wreszcie, niektórzy autorzy uważają, że List i kazania świętego Piotra opisane w Dziejach Apostolskich wykazują analogię w podstawie i formie, co dowodzi wspólnego pochodzenia. Jest jednak prawdopodobne, jeśli nie pewne, że Apostoł posłużył się tłumaczem, zwłaszcza Sylwanem; święty Hieronim mówi: "dwa Listy przypisywane świętemu Piotrowi różnią się stylem, charakterem i konstrukcją słów, co dowodzi, że zgodnie z wymogami chwili święty Piotr posługiwał się różnymi tłumaczami" (Ep. cxx ad Hedib.). Sam Piotr zdaje się to sugerować: Dia Silouanou houmin . . . egrapha (V, 12), a końcowe wersety (12-14) wydają się być dodane przez samego Apostoła. Nie zaprzeczając, że Piotr umiał używać i mówić po grecku, niektórzy autorzy uważają, że nie mógł pisać w ten niemal klasyczny sposób, jakim cechuje się ten List. Niemniej jednak nie można dokładnie określić udziału Sylwana; nie jest nieprawdopodobne, że napisał on go zgodnie ze wskazówkami Apostoła, wstawiając idee i napomnienia przez niego sugerowane. Zarzuty: (a) Związek między Pierwszym Listem Piotra a Listami Pawła, zwłaszcza do Rzymian i Efezjan, nie dowodzi, jak twierdzono (Jülicher), że List został napisany przez ucznia Pawła. Ten związek, który został przez niektórych krytyków znacznie wyolbrzymiony, nie dowodzi literackiej zależności ani nie przeszkadza, aby List ten posiadał charakterystyczną oryginalność w ideach i formie. Podobieństwo łatwo wyjaśnić, jeśli przyjmiemy, że Piotr posłużył się Sylwanem jako tłumaczem, ponieważ ten ostatni był towarzyszem Pawła i w konsekwencji uległ wpływowi jego doktryny i sposobu mówienia. Co więcej, Piotr i Sylwan byli w Rzymie, gdzie list został napisany, i naturalnie musieli zapoznać się z Listami do Rzymian i Efezjan, napisanymi kilka miesięcy wcześniej i przeznaczonymi, przynajmniej częściowo, dla tych samych czytelników. (b) Twierdzono, że List zakłada oficjalne i powszechne prześladowanie w Cesarstwie Rzymskim i wskazuje na stan rzeczy odpowiadający panowaniu Wespazjana, a nawet Domicjana lub Trajana, ale dane, które podaje, są zbyt nieokreślone, aby wnioskować, że odnosi się do jednego z tych prześladowań, a nie do prześladowania Neronowego; poza tym niektórzy autorzy uważają, że List w ogóle nie zakłada oficjalnego prześladowania, a aluzje łatwo wyjaśnić niezliczonymi trudnościami i przykrościami, na jakie Żydzi i poganie narażali chrześcijan. B. Adresaci Listu; Okazja i Cel Został napisany do wiernych "Pontu, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii" (I, 1). Czy byli to chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, rozproszeni wśród pogan (I, 1), jak utrzymywali Orygenes, Dydym z Aleksandrii itd., i jak nadal utrzymują Weiss i Kuhl, czy też w dużej mierze pochodzenia pogańskiego? To drugie jest zdecydowanie bardziej powszechnym i lepszym poglądem (I, 14; II, 9-10; III, 6; IV, 3). Argument oparty na I, 7, niczego nie dowodzi, podczas gdy słowa "do przybyszów rozproszonych w Poncie" nie powinny być rozumiane w dosłownym znaczeniu Żydów na wygnaniu, ale w metaforycznym znaczeniu ludu Bożego, chrześcijan, żyjących na wygnaniu na ziemi, z dala od swojej prawdziwej ojczyzny. Opinie autorów uznających autentyczność są podzielone co do okoliczności historycznych, które dały początek Listowi; niektórzy uważają, że został napisany bezpośrednio po dekrecie Nerona zakazującym religii chrześcijańskiej, w którym to przypadku trudności, na które Piotr czyni aluzję, nie polegają jedynie na oszczerstwach i udrękach ze strony ludu, ale obejmują również sądowe ściganie i potępianie chrześcijan (IV, 14-16; V, 12; II, 23; III, 18), podczas gdy IV, 12, może być aluzją do pożaru Rzymu, który był okazją do dekretu Nerona. Jest to opinia Huga, Gloire'a, Batiffola, Neandra, Grimma, Ewalda, Allarda, Weissa, Callewaerta itd., podczas gdy inni datują List na przeddzień tego dekretu (Jacquier, Brassac, Fillion itd.). List, jak mówią, został napisany z Rzymu, gdzie prześladowanie musiało szaleć w całej swej grozie, naturalnie szukamy jasnych i niepodważalnych jego oznak, ale ogólnym tematem listu jest to, że chrześcijanie nie powinni dawać powodu do oskarżeń ze strony niewiernych, ale że poprzez swoje wzorowe życie powinni skłonić ich do oddawania chwały Bogu (II, 12, 15; III, 9, 16; IV, 4); poza tym sposób mówienia jest na ogół hipotetyczny (I, 6; III, 13-14; IV, 14), nie ma mowy o sędziach, trybunałach, więzieniu, torturach czy konfiskacie. Chrześcijanie mają cierpieć nie ze strony władzy, ale ze strony ludu, wśród którego żyli. Apostoł Piotr napisał do chrześcijan w Azji, aby utwierdzić ich w wierze, pocieszyć wśród ich utrapień i wskazać im sposób postępowania w cierpieniu (V, 2). Z wyjątkiem bardziej dogmatycznego wstępu (I, 3-12) i kilku krótkich pouczeń rozsianych po całym liście, mających na celu wsparcie moralnych napomnień, List ma charakter napominający i praktyczny. Tylko absurdalny aprioryczny argument mógłby pozwolić krytykom tybingeńskim twierdzić, że miał on cel dogmatyczny i został napisany przez fałszerza z drugiego wieku z zamiarem przypisania Piotrowi doktryn Pawła. C. Miejsce i Data Powstania Krytycy, którzy zaprzeczali pobytowi Piotra w Rzymie, muszą koniecznie zaprzeczyć, że list został napisany z