Diocese of Saint Gall

**Diecezja Sankt Gallen (1913)/Diecezja Sankt Gallen** (Diecezja Sankt Gallen; SANGALLENSIS) Szwajcarskie biskupstwo podległe bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Obejmuje kanton Sankt Gallen oraz, jako rozwiązanie tymczasowe, dwa półkantony Appenzell Ausserrhoden i Appenzell Innerrhoden. W 1910 roku jej statystyki przedstawiały się następująco: 9 dekanatów, każdy kierowany przez dziekana; 117 parafii; 116 dodatkowych placówek duszpasterskich; 128 nauczycieli katolickich; 233 księży diecezjalnych; 46 księży zakonnych; około 169 000 katolików; oraz 152 000 ludności niekatolickiej. Biskup jest wybierany przez kapitułę katedralną w ciągu trzech miesięcy od opróżnienia stolicy biskupiej. Zgodnie z konkordatem kantonu Sankt Gallen ze Stolicą Apostolską, musi on być księdzem diecezjalnym diecezji i musi zostać zatwierdzony przez kolegium katolickie kantonalnej Wielkiej Rady. Biskup posiada kapitułę katedralną składającą się z pięciu kanoników rezydentnych i ośmiu honorowych, na czele której stoi dziekan katedralny. Kanonicy rezydentni sprawują opiekę nad nabożeństwami katedralnymi i opiekę nad parafią katedralną, w czym wspomaga ich 3 koadiutorów i 3 wikariuszy. Oprócz kapituły istnieje również wikariusz generalny. Dla kształcenia duchowieństwa istnieje seminarium duchowne w Sankt Gallen, które jednak ogranicza się do faktycznego praktycznego kursu seminaryjnego trwającego sześć miesięcy. Z reguły studenci teologii odbywają swoje akademickie kształcenie na wydziałach teologicznych Uniwersytetów w Innsbrucku i Fryburgu w Szwajcarii. Zakony męskie są reprezentowane w diecezji tylko przez 4 klasztory kapucynów. Żeńskie zakony w diecezji to: 1 dom benedyktynek; 2 cysterek; 2 dominikanek; 8 franciszkanek; 1 Sióstr Dobrego Pasterza; 2 Sióstr Szkolnych Świętego Krzyża; 1 norbertanek; 1 Włoskich Sióstr Misjonarek Świętego Franciszka; oraz liczne domy Sióstr Miłosierdzia Świętego Krzyża (Siostry z Ingenbohl). Najbardziej znanym kościołem diecezji jest katedra, kościół dawnego opactwa benedyktynów (patrz wyżej). Do innych miejsc pielgrzymkowych należą: Wildkirchlein na górze Säntis; mały klasztor Notkersegg koło Sankt Gallen; kościół parafialny w Kirchberg w dystrykcie Toggenburg; oraz Dreibrunnen koło Wil. Stowarzyszenia katolickie są wysoko rozwinięte; corocznie w diecezji odbywa się kongres katolicki. Ukazuje się 12 katolickich gazet, z których najważniejsza jest "Ostschweiz", wydawana w Sankt Gallen. HISTORIA Opati Sankt Gallen sprawowali prawie wszystkie prawa jurysdykcji biskupiej na swoim terytorium. Po zniesieniu starożytnego opactwa pojawiła się oczywista potrzeba reorganizacji spraw kościelnych, które popadły w opłakany upadek, i zaproponowano plan zastąpienia opactwa Diecezją Sankt Gallen. W tamtej epoce część obecnego terytorium diecezji należała kościelnie do Diecezji Chur, a inna część do Diecezji Konstancji. W 1815 roku szwajcarska część Diecezji Konstancji została oddzielona od Konstancji przez papieża Piusa VII i oddana pod tymczasową administrację proboszcza Goldina z Beromünster w kantonie Lucerna. Po śmierci proboszcza w 1819 roku okręg ten przypadł Diecezji Chur. Układ ten był jednak pomyślany jedynie jako tymczasowy. Po długich negocjacjach pożądana Diecezja Sankt Gallen została ustanowiona w 1823 roku, ale była połączona unią personalną z Diecezją Chur. Jednak kościół opacki w Sankt Gallen, podniesiony do rangi katedry, otrzymał oddzielną kapitułę katedralną i niezależne seminarium. Biskup był również zobowiązany do mieszkania na przemian w Chur i Sankt Gallen. Ta podwójna diecezja nie zadowalała ani mieszkańców Gryzonii, ani Sankt Gallen. Ci pierwsi chcieli mieć biskupa dla siebie, drudzy obawiali się, że biskup Chur może traktować Sankt Gallen jedynie jako dodatek do swojej starej diecezji i patrzeć nań z góry. Co więcej, rząd kantonu Sankt Gallen nieustannie ingerował w sprawy kościelne i prawo jurysdykcji Kościoła, domagając się dla siebie prawa zatwierdzania (placetum regium) we wszystkich ważniejszych sprawach dyscyplinarnych. Kiedy więc zmarł biskup, hrabia von Buol-Schauenstein (1823-1835), rządy obu kantonów odmówiły uznania jego następcy, a kolegium katolickie Wielkiej Rady Sankt Gallen mianowało administratorem biskupim ojca Zürchera dla katolików kantonu. Wreszcie Grzegorz XVI, na prośbę kantonu Sankt Gallen, zniósł podwójną diecezję i w 1836 roku ustanowił Wikariat Apostolski Sankt Gallen; wikariuszem apostolskim został Johann-Peter Mirer z Górnej Saksonii, proboszcz w Sargans. Wkrótce rozpoczęto negocjacje z Rzymem w sprawie utworzenia odrębnej Diecezji Sankt Gallen, aby zakończyć ten stan rzeczy. Dopiero jednak po wielkich trudnościach osiągnięto porozumienie satysfakcjonujące zarówno Stolicę Apostolską, jak i kanton Sankt Gallen. W 1845 roku konkordat został podpisany przez nuncjusza papieskiego i władze kantonu; 12 kwietnia 1847 roku Pius IX wydał bullę erekcyjną, a 29 czerwca Mirer został konsekrowany w katedrze na pierwszego biskupa Sankt Gallen. Nowe biskupstwo wkrótce musiało stoczyć ciężką walkę z partią liberalną, która zdobyła przewagę w kantonie od 1855 roku, o prawa i wolności Kościoła. Biskup, człowiek bardzo utalentowany i prawowierny, był w tej walce umiejętnie i energicznie wspierany przez ojca Greitha, Gallusa Baumgartnera (ojca słynnego jezuity Aleksandra Baumgartnera), prawnika Leonharda Grüna (prezesa katolickiej rady administracyjnej) i adwokata J.J. Müllera. Mimo wszystkich ich wysiłków nie mogli jednak zapobiec zniesieniu nowo utworzonego katolickiego liceum, roztrwonieniu części funduszy diecezjalnych ani połączeniu katolickiej szkoły kantonalnej z protestanckim gimnazjum miejskim w jedną szkołę, w której obie religie postawiono na równi, aby położyć kiec wpływom kościelnym w edukacji. Działania te były wynikiem terroru Partii Liberalnej (patrz o tych wydarzeniach: Greith, "Die Lage der katholischen Kirche unter der Herrschaft des Staatskirchentums in Sankt Gallen", St. Gallen, 1858). Diecezja jednak utrzymała się pomimo burz, a katolickie życie religijne rozwinęło się i kwitło. Duża część zasługi za ten dobrobyt przypadła Karlowi Johannowi Greithowi, który został wybrany biskupem po śmierci Mirera w 1862 roku. Niedługo po swojej konsekracji Greith został również mianowany tymczasowym administratorem kantonu Appenzell, który po rozwiązaniu Diecezji Konstancji był do tej pory administrowany przez Chur. Ta tymczasowa administracja stała się faktycznie, choć nie prawnie, stanem trwałym. Po kilku latach spokoju w diecezji wybuchły nowe niezgody w związku z ruchem starokatolickim w Szwajcarii, a Greitha oskarżono o naruszenie konkordatu i przysięgi konstytucyjnej. Co prawda nie doszło do usunięcia biskupa, czego domagali się liberałowie, ale biskupie seminarium dla chłopców, które Greith założył i utrzymywał z wielkim poświęceniem pieniędzy i czasu, zostało zamknięte w 1874 roku przez rząd i do tej pory nie zostało ponownie otwarte. Wkrótce potem wprowadzono małżeństwo cywilne na mocy prawa Konfederacji Szwajcarskiej, a religijne wychowanie młodzieży zostało zagrożone przez wprowadzenie bezbożnych podręczników szkolnych oraz przymusowe zrównanie obu religii w szkołach. Greitha zastąpił jego wikariusz generalny Augustinus Egger (1882-1906). Będąc powszechnie czytanym autorem i wprawnym mówcą, zasłużył się wielce tym, co uczynił dla ożywienia życia katolickiego, nie tylko we własnej diecezji, ale także w całej Szwajcarii. Podczas jego administracji skrajnie radykalny rząd kantonu Sankt Gallen został zastąpiony przez umiarkowany, a nowa konstytucja z 1890 roku przyniosła bardziej zadowalający stan rzeczy między Kościołem a państwem. Zgodnie z artykułem