Congregation of Missionaries of St. Charles Borromeo

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza** Założone przez Jana Chrzciciela Scalabriniego, biskupa Piacenzy we Włoszech (zm. 1 czerwca 1905); zatwierdzone w zasadzie przez Leona XIII w brewe z dnia 25 listopada 1887; konstytucja ostatecznie zatwierdzona dekretem Świętej Kongregacji Krzewienia Wiary z 3 października 1908. Celowość zapewnienia duchowych – a także, w pewnym stopniu, doczesnych – potrzeb włoskich emigrantów do Ameryki została biskupowi Scalabriniemu dobitnie uświadomiona przez żałosny widok liczby takich emigrantów oczekujących na wielkim dworcu kolejowym w Mediolanie. Działając pod wpływem tego natchnienia i zachęcony przez kardynała Simeoniego, wówczas prefekta Kongregacji Krzewienia Wiary, biskup nabył w Piacenzy rezydencję, którą przekształcił w „Instytucję Apostolską im. Krzysztofa Kolumba”, tworząc tam wspólnotę kapłanów, która miała stać się zalążkiem nowego zgromadzenia. Zgromadzenie to, które odtąd miało być znane jako „Misjonarze św. Karola Boromeusza”, miało być zarządzane przez przełożonego generalnego, zależnego od Kongregacji Krzewienia Wiary; jego celem było utrzymanie wiary i praktyk katolickich wśród włoskich emigrantów w Nowym Świecie oraz „zapewnienie w miarę możliwości ich moralnego, obywatelskiego i ekonomicznego dobrobytu”; miało zapewniać kapłanów dla emigrantów, a także komitety osób, które udzielałyby dobrych rad i praktycznego kierownictwa potrzebnym Włochom nowo przybyłym do obcych portów; zakładać kościoły, szkoły i domy misyjne w różnych włoskich koloniach w Ameryce Północnej i Południowej oraz kształcić młodzieńców do kapłaństwa. Członkowie zgromadzenia obiecują posłuszeństwo swoim przełożonym w zgromadzeniu i hierarchii kościelnej. Siedmiu kapłanów i trzech braci zakonnych z instytutu biskupa Scalabriniego opuściło Włochy 12 lipca 1888 roku, z czego dwóch kapłanów i jeden brat zakonny udawało się do Nowego Jorku, pięciu kapłanów i dwóch braci zakonnych do różnych części Brazylii. Z tej okazji Cesare Cantù, słynny włoski historyk, skierował do biskupa Piacenzy pamiętne słowa gratulacji, prosząc o pozwolenie na dodanie do błogosławieństwa biskupa dla odjeżdżających misjonarzy „modlitw starca, który podziwia odwagę i zaparcie się siebie tak pełne pokory”. Tym pierwszym misjonarzom zgromadzenia zapewnione już zostało przyjęcie przez list polecający Leona XIII (1 czerwca 1888) skierowany do biskupów amerykańskich. Natychmiast po przybyciu do Nowego Jorku nowi misjonarze zdołali pozyskać korzystne miejsce przy Centre Street, gdzie znajdowała się kolonia Włochów, i w krótkim czasie otwarto kaplicę; wkrótce potem otwarto kościół Zmartwychwstania Pańskiego przy Mulberry Street; w końcu budynek przy Roosevelt Street, który był protestanckim miejscem kultu, stał się własnością ojców misjonarzy, którzy przekształcili go w kościół św. Joachima, pierwszy specjalnie włoski kościół w diecezji nowojorskiej. Towarzystwo św. Rafała (zob. Towarzystwa Pomocy Emigrantom) zostało zorganizowane na Ellis Island. Dobra praca rozprzestrzeniała się następnie szybko po całym kontynencie. Stany Zjednoczone i Kanada zawierają obecnie (1910) 21 kościołów parafialnych, oprócz kilku kaplic, obsługiwanych przez zgromadzenie; w Brazylii ojcowie mają pod opieką 13 kościołów parafialnych, głównie z przynależnymi szkołami, oraz 2 ważne sierocińce. Dwie prowincje (Wschodnia i Zachodnia) zgromadzenia w Stanach Zjednoczonych liczą 45 kapłanów i 3 braci zakonnych, podczas gdy pojedyncza prowincja brazylijska liczy 35 kapłanów i 5 braci zakonnych. Wiktor Cangiano