College of Saint Isidore

**Kolegium Świętego Izydora** Kolegium Świętego Izydora w Rzymie zostało pierwotnie założone dla hiszpańskich franciszkanów za pontyfikatu Grzegorza XV. W roku 1625 budynki przeszły w ręce ojca Łukasza Waddinga, który po dokonaniu licznych rozbudów i przeróbek, za zgodą generała Braci Mniejszych oraz Najwyższego Papieża, przekształcił je w kolegium dla kształcenia irlandzkich studentów franciszkańskich. W ciągu kilku lat Wadding zapewnił pomieszczenia i zgromadził w murach nowego kolegium wspólnotę liczącą ponad trzydziestu zakonników; kilka lat później liczba ta wzrosła do pięćdziesięciu. Wadding miał szczęście zapewnić powodzenie nowego przedsięwzięcia, przyciągając do kolegium jako profesorów niektórych z najzdolniejszych członków zakonu tamtych czasów, wszystkich swoich rodaków. Należeli do nich tacy ludzie jak Hickey, Fleming, Ponce, Walsh, a kilka lat później Harold, Molloy i Bonawentura Baron. Ten ostatni sam ma na swoim koncie nie mniej niż dwadzieścia dwa tomy z różnych dziedzin filozofii, teologii, historii i poezji. Łatwo zrozumieć, jaki prestiż musieli przynieść kolegium tak wybitni nauczyciele. W rzeczywistości, w ciągu trzydziestu lat od jego założenia, znajdujemy nie mniej niż siedemdziesięciu jego absolwentów pracujących jako profesorowie w różnych szkołach zakonu. Jednak jego roszczenie do uznania opiera się nie mniej na bodźcu, jaki dało studiom nad filozofią i teologią szkocką w XVII wieku, niż na liczbie wysoko wyszkolonych i skutecznych nauczycieli, których wydało. Jego profesorowie byli wszyscy przekonanymi zwolennikami szkoły franciszkańskiej i nie jest przesadą stwierdzenie, że w czasie, gdy doktryny Dunsa Szkota zaczynały tracić łaskę nawet wśród samych franciszkanów, nie znaleźli oni gorliwszych ani zdolniejszych obrońców niż profesorowie Kolegium Świętego Izydora. To Waddingowi i jego współpracownikom z kolegium zawdzięczamy pierwsze kompletne wydanie dzieł Doktora Subtelnego, mianowicie wydanie lyońskie z 1639 roku. Wysyłając rok po roku licznych gorliwych pracowników na irlandzką misję, kolegium nadal posiadało wśród swoich profesorów ludzi o uznanej wiedzy i zasługach. Podczas zajęcia Rzymu przez Francuzów w 1798 roku, Święty Izydor podzielił los innych brytyjskich instytucji w mieście. Franciszkanie zostali wygnani, a kolegium wraz z przyległym ogrodem skonfiskowane i wystawione na licytację. Zostały one zakupione przez księcia Piombino, który wynajął pokoje lokatorom, z wyjątkiem kilku, które zostały zarezerwowane dla jednego z ojców, który zgłosił się na ochotnika, by strzec miejsca do czasu nadejścia lepszych czasów. Te nadeszły wraz z powrotem papieża w 1814 roku. Kolegium wkrótce zostało zwrócone prawowitym właścicielom, a rok 1819 ujrzał ojca Hughesa mianowanym przełożonym nad nową grupą studentów, którzy przybyli z Irlandii, by zająć miejsca tych, którzy zostali wygnani w 1798 roku. Od tego czasu Święty Izydor pozostaje w niezakłóconym posiadaniu irlandzkich franciszkanów, dla których wciąż służy jako dom formacji teologicznej i filozoficznej ich studentów. Wśród jego absolwentów można wymienić dr. Egana (zm. 1814), pierwszego biskupa Filadelfii; dr. Lamberta (zm. 1817), Scallana (zm. 1830) i Mullocka (zm. 1869), dwóch pierwszych wikariuszy apostolskich, a ostatniego drugiego biskupa Saint John's na Nowej Fundlandii; dr. Hughesa, wikariusza apostolskiego Gibraltaru; oraz dr. Geoghegana (zm. 1864) i Shiela (zm. 1872), biskupów Adelajdy w Australii. Biblioteka kolegium słynie ze zbioru rzadkich i cennych książek. Ze względu na pozycję Waddinga jako kronikarza Zakonu Franciszkańskiego i agenta przy Stolicy Apostolskiej dla jego ojczystego kraju w burzliwym okresie powstania 1641 roku, archiwa Świętego Izydora stały się składnicą wielu cennych dokumentów dotyczących spraw franciszkańskich oraz historii cywilnej i kościelnej Irlandii w XVII wieku. Także cenne rękopisy należące do siostrzanego kolegium Świętego Antoniego w Lowanium, które uniknęły zniszczenia lub rozproszenia podczas Rewolucji Francuskiej, znalazły na pewien czas schronienie w Świętym Izydorze. Obejmowały one wiele z tych starych irlandzkich rękopisów ocalonych przed zniszczeniem przez brata Michaela O'Clery'ego podczas jego podróży po Irlandii w poszukiwaniu materiałów do "Roczników Czterech Mistrzów". Są one czasami określane jako "Rękopisy Świętego Izydora". Po zajęciu Rzymu przez Piemontczyków w 1870 roku, te, wraz z innymi, które miały jakikolwiek związek z historią cywilną lub kościelną Irlandii, zostały dla większego bezpieczeństwa przeniesione do klasztoru zakonu przy Merchant's Quay w Dublinie, gdzie są obecnie przechowywane. HAROLD, Life of Wadding, prefixed to his Epitome Annalium Ordinis Minorum (Rzym, 1662); Materiały rękopiśmienne w Archiwach Kolegium; GAMS, Series Episcoporum (Ratyzbona, 1873). J.C. HANRAHAN