Święty Kościoła Katolickiego
Bl. Pacificus of Ceredano
Portret świętego
**Bł. Pacyfik z Ceredano** (Znany również jako Pacyfik z Novary lub Novariensis).
Biogram
**Bł. Pacyfik z Ceredano**
(Znany również jako Pacyfik z Novary lub Novariensis).
Urodzony w 1420 roku w Cerano, w diecezji Novara w Lombardii, rzekomo z bardzo szanowanej rodziny Ramati; zmarł 14 czerwca [sic, tj. 4 czerwca] 1482 roku. Wstąpił do Zakonu Franciszkanów Obserwantów w Novarze w 1445 roku. Po święceniach został skierowany do pracy kaznodziejskiej, w której to dziedzinie włoscy Obserwanci tamtych czasów byli szczególnie wybitni. Pacyfik miał również udział w głoszeniu krucjaty przeciwko Turkom, podjętej przez jego zakon. Kapituła generalna Obserwantów, odbyta w Ferrarze 15 maja 1481 roku, wysłała go jako komisarza na Sardynię, aby zarządzał i wizytował klasztory franciszkańskie w tym kraju, gdzie zmarł. Zgodnie z jego wolą, jego ciało zostało przewiezione do Cerano i pochowane w kościele przy klasztorze franciszkańskim. Jego głowę przekazano kościołowi parafialnemu w tym miejscu. Natychmiast zaczęto go czcić jako świętego, a w 1745 roku Benedykt XIV zatwierdził jego kult dla Zakonu Franciszkańskiego i Diecezji Novara. Jego święto obchodzone jest 5 czerwca. Bł. Pacyfik jest sławny jako autor rozprawy, napisanej po włosku i nazwanej jego imieniem "Summa Pacifica", która traktuje o właściwym sposobie słuchania spowiedzi. Została ona po raz pierwszy wydrukowana w Mediolanie w 1479 roku pod tytułem: "Somma Pacifica o sia Trattato della Scienza di confessare" (Hain, "Repert. typogr.", n. 12259; Copinger, "A Supplement to Hain", n. 12259; II, 4573-5). Dzieło to zostało również opublikowane po łacinie w Wenecji (1501 i 1513).
WADDING, Annales Ord. Min., XIV (Rzym, 1735), 165, 266, 326; (1650), 271; (1806, 184; (1906), 181; SBARALEA, Supplem. ad Script. O. M. (Rzym, 1806), 571; (Anonim) Vita del B. Pacifico da Cerano (Novara, 1878); BASILIO DA NEIRONE, Sul. b. Pacifico da Cerano (Genua, 1882); CAZZOLA, Il b. Pacifico Ramati (Novara, 1882); Acta SS., Jun., I, 802-3 (2nd ed., 789-90); JEILER in Kirchenlex., s.v.
MICHAEL BIHL