Bl. Maurus Magnentius Rabanus

**Catholic Encyclopedia (1913)/Bł. Maurus Magnentius Rabanus** Rabanus (, ) , Błogosławiony, opat Fuldy, arcybiskup Moguncji, znany teolog i pisarz pedagogiczny IX wieku, urodzony w Moguncji około 776 (784?); zmarł w Winkel (Vinicellum) koło Moguncji 4 lutego 856 r. W młodym wieku złożył śluby w benedyktyńskim klasztorze w Fuldzie, a w 801 r. został wyświęcony na diakona. Rok później udał się do Tours, aby studiować teologię i sztuki wyzwolone pod kierunkiem Alkuina. Zaskarbił sobie sympatię sędziwego mistrza i otrzymał od niego przydomek Maurus na pamiątkę umiłowanego ucznia św. Benedykta. Po roku studiów został odwołany przez opata, został nauczycielem, a później kierownikiem szkoły klasztornej w Fuldzie. Jego sława jako nauczyciela rozprzestrzeniła się po Europie, a Fulda stała się najsłynniejszym ośrodkiem nauki w państwie frankońskim. W 814 r. przyjął święcenia kapłańskie. Niestety, mania budowlana opata Ratgara tymczasowo zahamowała rozwój szkoły, ale za opata Eigila (818-82) Rabanus mógł ponownie całkowicie poświęcić się swojemu powołaniu nauczania i pisania (zob. SZKOŁY KAROLIŃSKIE; FULDA, DIECEZJA). W 822 r. Rabanus został wybrany opatem i za jego rządów klasztor przeżywał okres największego rozkwitu. Ukończył nowe budynki rozpoczęte przez poprzednika; wzniósł ponad trzydzieści kościołów i kaplic; wzbogacił kościół opacki artystycznymi mozaikami, tkaninami, baldachimami, relikwiarzami i innymi kosztownymi ozdobami; zapewnił nauczanie świeckich poprzez głoszenie kazań i zwiększenie liczby kapłanów w miasteczkach; zgromadził liczne księgi do biblioteki i na wiele innych sposobów przyczynił się do duchowego, intelektualnego i doczesnego dobra Fuldy i jej zależności. W politycznych zawirowaniach tamtych czasów stanął po stronie Ludwika Pobożnego przeciwko jego zbuntowanym synom, a po śmierci cesarza poparł Lotara, najstarszego syna. Gdy ten został pokonany przez Ludwika Niemieckiego, Rabanus w 840 r. uciekł z domu, prawdopodobnie aby uniknąć złożenia przysięgi wierności. W 841 r. powrócił i na początku 842 r. zrzekł się opactwa, jak się uważa, zmuszony do tego przez Ludwika. Wycofał się na pobliską górę Petersberg, gdzie całkowicie poświęcił się modlitwie i pracy literackiej. W 845 r. pojednał się z królem, a w 847 r. zastąpił Otgara na stanowisku arcybiskupa Moguncji. Jego konsekracja miała miejsce 26 czerwca. Odprawił trzy synody prowincjonalne. 31 kanonów uchwalonych na pierwszym z nich, w klasztorze św. Albana w październiku 847 r., dotyczy głównie kwestii dyscypliny kościelnej (Akta w Mansi, "Conc. Coll. Ampl.", XIV, 899-912). Na drugim synodzie, odbytym w październiku 848 r. w związku z sejmem, potępiono mnicha Gottschalka z Orbais i jego naukę o predestynacji. Trzeci synod, odbyty w 852 (851?) r., zajmował się prawami i dyscypliną Kościoła. Rabanus wyróżniał się miłosierdziem wobec ubogich. W "Annales Fuldenses" podaje się, że podczas głodu w 850 r. codziennie karmił ponad 300 osób. Mabillon i bollandyści nazywają go "Błogosławionym", a jego święto obchodzone jest w diecezjach Fuldy, Moguncji i Limburga 4 lutego. Został pochowany w klasztorze św. Albana w Moguncji, ale jego relikwie zostały przeniesione do Halle przez arcybiskupa Albrechta Brandenburskiego. Rabanus był prawdopodobnie najuczeńszym człowiekiem swoich czasów. W znajomości Pisma Świętego i Ojców Kościoła nie miał sobie równych i był doskonale obeznany z prawem kanonicznym i liturgią. Jego działalność literacka obejmowała całe spektrum wiedzy sakralnej i świeckiej, jak ją wówczas rozumiano. Mimo to nie można go nazwać pionierem, ani jako pedagoga, ani pisarza, ponieważ podążał utartym szlakiem swoich uczonych poprzedników. Wciąż brakuje pełnego wydania jego licznych pism. Większość z nich została opublikowana przez Colveneriusa (Kolonia, 1627). To bezkrytyczne wydanie zostało przedrukowane z pewnymi dodatkami w PL 107-112. Jego poezje zostały opublikowane przez Dümmlera w "Mon. Germ. Poetae lat. aevi Carol.", II, 154-244. Był wprawnym wierszopisem, ale przeciętnym poetą. Jego listy są wydrukowane w "Mon. Germ. Epist.", V, 379 i n. Większość jego dzieł ma charakter egzegetyczny. Jego komentarze, które obejmują prawie wszystkie księgi Starego Testamentu, a także Ewangelię św. Mateusza i Listy Pawła – komentarz do Ewangelii św. Jana jest prawdopodobnie nieautentyczny – opierają się głównie na pismach egzegetycznych św. Hieronima, św. Augustyna, św. Grzegorza Wielkiego, św. Izydora z Sewilli, Orygenesa, św. Ambrożego i św. Bedy. Jego główne dzieła pedagogiczne to: "De universo", rodzaj encyklopedii w 22 księgach, opartej na Etymologiach Izydora; "De computo", traktat o rachubie czasu; "Excerptio de arte grammatica Prisciani", traktat o gramatyce itp. Inne ważne dzieła to: "De ecclesiastics discipline"; kazania, traktaty, martyrologium i pokutnik. MICHAEL OTT