Bl. John of Avila

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Jan z Avili** Apostolski kaznodzieja Andaluzji i pisarz, ur. w Almodóvar del Campo, małym miasteczku w diecezji Toledo w Hiszpanii, 6 stycznia 1500 r.; zm. w Montilli, 10 maja 1569 r. W wieku czternastu lat został wysłany na Uniwersytet w Salamance, aby studiować prawo. Powziąwszy niechęć do prawoznawstwa, powrócił po roku do domu rodzinnego, gdzie spędził kolejne trzy lata w praktykowaniu najsurowszej pobożności. Jego niezwykła świętość wywarła wrażenie na franciszkaninie podróżującym przez Almodóvar, i za radą zakonnika podjął studia filozofii i teologii w Alcalá, gdzie miał szczęście mieć za nauczyciela słynnego dominikanina De Soto. Jego rodzice zmarli, gdy był studentem, a po święceniach odprawił swoją pierwszą Mszę św. w kościele, w którym zostali pochowani, sprzedał rodzinny majątek i rozdał dochód ubogim. W zerwaniu więzów naturalnych dostrzegł powołanie do zagranicznej pracy misyjnej i przygotowywał się do wyjazdu do Meksyku w Ameryce. Oczekując w Sewilli w 1527 r. na sprzyjającą okazję do rozpoczęcia pracy na nowym polu, jego niezwykłe nabożeństwo podczas odprawiania Mszy św. zwróciło uwagę Hernanda de Contreras, kapłana z Sewilli, który przekazał swoje spostrzeżenia arcybiskupowi i inkwizytorowi generalnemu, Don Alfonsowi Manrique. Arcybiskup dostrzegł w młodym misjonarzu potężne narzędzie do ożywienia wiary w Andaluzji i po znacznych namowach nakłoniono błogosławionego Jana do porzucenia podróży do Ameryki. Pierwsze kazanie wygłosił 22 lipca 1529 r. i natychmiast ugruntowała się jego sława; tłumy napływały do kościołów na wszystkie jego kazania. Sukces ten przyniósł mu jednak nienawiść pewnej grupy ludzi i podczas pobytu w Sewilli został postawiony przed inkwizytorem i oskarżony o przesadzanie w ukazywaniu niebezpieczeństw bogactwa oraz zamykanie bram nieba przed bogaczami. Jego niewinność wobec tych zarzutów została szybko udowodniona i na specjalne zaproszenie sądu został wyznaczony do wygłoszenia kazania podczas następnej wielkiej uroczystości w kościele San Salvador w Sewilli. Jego pojawienie się było powodem publicznej radości. Rozpoczął swoją działalność jako apostolski kaznodzieja Andaluzji w wieku trzydziestu lat. Po dziewięciu latach spędzonych w tej prowincji powrócił do Sewilli, tylko po to, by wyruszyć na szersze pola działalności do Kordoby, Granady, Bolzy, Montilli i Zafry. Przez osiemnaście lat przed śmiercią był ofiarą ciągłych chorób, będących skutkiem trudów jego czterdziestoletniego apostolatu. Został ogłoszony Czcigodnym przez Klemensa XIII 8 lutego 1799 r., a beatyfikowany przez Leona XIII 12 listopada 1893 r. Wśród uczniów przyciągniętych do niego jego kazaniami i świętą sławą można wymienić św. Teresę, św. Jana Bożego, św. Franciszka Borgiasza oraz czcigodnego Ludwika z Granady. Rozprzestrzenienie się jezuitów w Hiszpanii przypisuje się jego przyjaźni dla tego zgromadzenia. Dzieła błogosławionego Jana z Avili zostały zebrane w Madrycie w latach 1618, 1757, 1792, 1805; francuskie tłumaczenie d'Andilly'ego zostało opublikowane w Paryżu w 1673 r.; a niemieckie tłumaczenie Schermera w sześciu tomach zostało wydane w Ratyzbonie w latach 1856–1881. Jego najbardziej znanymi dziełami są „Audi Fili” (tłumaczenie angielskie, 1620), jeden z najlepszych traktatów o doskonałości chrześcijańskiej, oraz jego „Listy duchowne” (tłumaczenie angielskie, 1631, Londyn, 1904) do jego uczniów.