Bl. Ippolito Galantini

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Hipolit Galantini** Założyciel Zgromadzenia Nauki Chrześcijańskiej we Florencji; urodzony we Florencji z nieznanych rodziców 12 października 1565 r.; zmarł 20 marca 1619 r. Jeszcze jako dziecko cudowne uzdrowienie skierowało jego myśli ku służbie Bożej i poświęcił się nauczaniu prawd religii chrześcijańskiej w kościele jezuitów we Florencji. Miał zaledwie dwanaście lat, gdy zwrócił na siebie uwagę arcybiskupa Aleksandra Medyceusza (późniejszego Leona XI), który oddał mu kościół św. Łucji na Prato, aby mógł w nim prowadzić swoje dzieło. Swój czas dzielił między zajęcie tkacza jedwabiu a nauczanie religijne biednych dzieci i dorosłych, a w wieku szesnastu lat poczuł się zmuszony założyć w tym celu stowarzyszenie. Przeciwności wywołane jego troską o ubogich przezwyciężył dzięki ćwiczeniu się w cudownej cierpliwości. Hojni dobroczyńcy umożliwili mu wzniesienie oratorium, które Klemens VIII poświęcił ku czci św. Franciszka w 1602 r., i w którym kontynuowano dzieło rozpoczęte w kościele św. Łucji. Fundacja otrzymała nazwę Zgromadzenia Nauki Chrześcijańskiej pod wezwaniem św. Franciszka i św. Łucji. Zostało ono podzielone na piętnaście klas, stosownie do wieku i wiedzy religijnej uczniów; każdą klasą rządziły specjalne przepisy i pomagała ona w nauczaniu klasy niższej. Członkowie pierwszej klasy byli przyjmowani do zgromadzenia po dobrej spowiedzi. Hipolit był niestrudzony w swojej pracy, zbierał jałmużnę od zamożnych florentczyków, którą rozdawał ubogim, zakładał i reorganizował filie swojego zgromadzenia, które rozprzestrzeniło się na Volterrę, Lukkę, Pistoję, Modenę itd. Wprowadził praktykę adoracji nocnej, aby odciągnąć ludzi od teatru i grzesznych rozrywek. We Florencji członków jego zgromadzenia, ze względu na ich skromność, nazywano *Van Chetoni*. Hipolit był przedmiotem gwałtownych prześladowań; zazdrość i złość oskarżały go o podzielanie błędów Lutra, o wprowadzanie nowych reguł i reform. Jeden z jego duchowych synów oskarżył go przed papieżem i wielkim księciem Kosmą o nadmierną surowość, ale zarzut nie został utrzymany, a zgromadzenie Hipolita zostało uznane za działające dla chwały Bożej i dobra publicznego. Krótko przed śmiercią świętego męża wielki książę ufundował dla zakonu wieczystą altarię. Hipolit odbył pielgrzymkę do Loreto, aby oddać swoją fundację pod opiekę Najświętszej Maryi Panny. Statuty zgromadzenia zostały zatwierdzone przez Kongregację ds. Biskupów i Zakonników, a potwierdzone przez Leona XII dekretem z 17 września 1824 r. Założyciel został beatyfikowany przez tego samego papieża 13 maja 1825 r. Jego dzieła ascetyczne, napisane dla zarządu i kierownictwa jego zgromadzenia, zostały zatwierdzone przez Benedykta XIV w 1747 r. i opublikowane w Rzymie w 1831 r., wraz z krótkim żywotem świętego autorstwa kanonika Antoniego Santellego. BRISCHAR w Kirchenlex., s.v. Doctrinarier.