Bl. Giovanni Dominici

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Giovanni Dominici** (BANCHINI lub BACCHINI – jego nazwisko rodowe). Kardynał, mąż stanu i pisarz, urodzony we Florencji w 1356 roku; zmarł w Budzie 10 lipca 1420 roku. Wstąpił do Zakonu Dominikanów w Santa Maria Novella w 1372 roku po tym, jak za wstawiennictwem św. Katarzyny ze Sieny został uzdrowiony z wady wymowy, z powodu której odmówiono mu przyjęcia do zakonu dwa lata wcześniej. Po powrocie z Paryża, gdzie ukończył studia teologiczne, przez dwanaście lat pracował jako profesor i kaznodzieja w Wenecji. Za zgodą generała zakonu, bł. Rajmunda z Kapui, założył klasztory ścisłej obserwancji swojego zakonu w Wenecji (1391) i Fiesole (1406) oraz ufundował klasztor Bożego Ciała w Wenecji dla dominikanek ścisłej obserwancji. Został wysłany jako poseł Wenecji na konklawe w 1406 roku, na którym wybrano Grzegorza XII; w następnym roku papież, którego był spowiednikiem i doradcą, mianował go arcybiskupem Ragusy, kreował kardynałem w 1408 roku i wysłał jako ambasadora na Węgry, aby zapewnić poparcie Zygmunta dla papieża. Na soborze w Konstancji Dominici odczytał dobrowolną rezygnację, którą Grzegorz XII, za jego radą, przyjął jako najpewniejszy sposób zakończenia schizmy. Marcin V mianował go legatem do Czech 19 lipca 1418 roku, ale osiągnął niewiele wśród zwolenników Husa z powodu bierności króla Wacława. Został ogłoszony błogosławionym przez Grzegorza XVI w 1832 roku, a jego wspomnienie obchodzone jest 10 czerwca. Dominici był nie tylko płodnym pisarzem zajmującym się tematyką duchową, ale także pełnym wdzięku poetą, o czym świadczą jego liczne hymny w języku narodowym, czyli Laudi. Jego "Regola del governo di cura familiare", napisane między 1400 a 1405 rokiem, jest cennym dziełem pedagogicznym (wydanym przez Salvi, Florencja, 1860), które w czterech księgach traktuje o władzach duszy, siłach i zmysłach ciała, użytkowaniu dóbr ziemskich oraz wychowaniu dzieci. Ta ostatnia księga została przetłumaczona na język niemiecki przez Röslera (Herder's Bibliothek der katholischen Pädagogik, VII, Fryburg, 1894). Jego "Lucula Noctis" (R. Coulon, O.P., tekst łaciński z XV wieku ze wstępem, Paryż, 1908), będąca odpowiedzią na list Nicoli di Piero Salutatiego, jest najważniejszym traktatem tamtych czasów na temat studiowania autorów pogańskich. Dominici nie potępia całkowicie studiów klasycznych, ale stanowczo sprzeciwia się pogańskiemu humanizmowi swoich czasów. Tomasz M. Schwertner