Bl. Gil of Santarem

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Idzi z Santarém** Portugalski dominikanin: ur. w Vauzeli, diecezja Viseu, około 1185 r.; zm. w Santarém 14 maja 1265 r. Jego ojciec, Rodrigo Pelayo Valladares, był gubernatorem Coimbry i doradcą Sancha I. Rodzice pragnęli, aby Idzi wstąpił do stanu duchownego, a król hojnie obdarzał go beneficjami kościelnymi. Gdy był jeszcze chłopcem, posiadał już prebendy w Bradze, Coimbrze, Idanhi i Santarém. Idzi nie pragnął jednak zostać duchownym; jego ambicją było zostać sławnym lekarzem. Poświęciwszy pewien czas na studiowanie filozofii i medycyny w Coimbrze, wyruszył do Paryża z zamiarem doskonalenia się w naukach medycznych i uzyskania stopnia doktora. Jeśli wierzyć jego nieznanemu współczesnemu biografowi, w czasie podróży zagadnął go uprzejmy nieznajomy, który obiecał nauczyć sztuki magii w Toledo. Jak głosi legenda, w zamian za zapłatę nieznajomy zażądał, aby Idzi oddał swą duszę diabłu i podpisał cyrograf swoją krwią. Idzi usłuchał i po siedmiu latach oddawania się studiom magii pod kierunkiem Szatana udał się do Paryża, z łatwością uzyskał stopień doktora medycyny i dokonał wielu cudownych uzdrowień. Pewnej nocy, gdy był zamknięty w swojej bibliotece, ukazał mu się olbrzymi rycerz zbrojny od stóp do głów i z dobytym mieczem zażądał, aby Idzi zmienił swoje niegodziwe życie. To samo widmo ukazało się po raz drugi i zagroziło, że zabije Idziego, jeśli się nie poprawi. Idzi odpokutował wówczas za swoje złe drogi, spalił swoje księgi magiczne i powrócił do Portugalii, gdzie około 1221 r. przyjął habit św. Dominika w nowo wybudowanym klasztorze w Palencii. Wkrótce potem przełożeni wysłali go do domu dominikańskiego w Scallabis, dzisiejszym Santarém. Tutaj wiódł życie pełne modlitwy i pokuty, a przez siedem lat jego umysł dręczyła myśl o cyrografie, który wciąż znajdował się w rękach Szatana. W końcu, jak opowiada jego biograf, diabeł został zmuszony do oddania cyrografu i złożenia go przed ołtarzem Najświętszej Maryi Panny. Idzi powrócił do Paryża, aby studiować teologię, a po powrocie do Portugalii zasłynął ze swojej pobożności i wiedzy. Dwukrotnie został wybrany prowincjałem swojego zakonu w Hiszpanii. Benedykt XIV zatwierdził jego kult 9 marca 1748 r. MICHAEL OTT