Bl. Gertrude of Aldenberg

**Bł. Gertruda z Aldenbergu** Opatka premonstrateńskiego klasztoru w Aldenbergu, koło Wetzlar, w diecezji trewirskiej; urodzona około 1227 roku, zmarła 13 sierpnia 1297 roku. Była najmłodszym z trojga dzieci Ludwika VI, margrabiego Turyngii, i jego żony, św. Elżbiety Węgierskiej. Ojciec Gertrudy zmarł w drodze do Ziemi Świętej na krótko przed jej narodzinami. Miała zaledwie dwa lata, gdy św. Elżbieta przyniosła ją do klasztoru w Aldenbergu, gdzie później została zakonnicą. W 1248 roku, mając wówczas zaledwie dwadzieścia jeden lat, została wybrana na opatkę Aldenbergu, którym rządziła przez czterdzieści dziewięć lat. Z dziedzictwa, które otrzymała od swego wuja, margrabiego Miśni, ufundowała kościół i przytułek dla ubogich. Osobiście opiekowała się pensjonariuszami przytułku i wiodła życie pełne skrajnej umartwienia. Gdy Urban IV ogłosił krucjatę przeciw Saracenom, Gertruda i jej zakonnice przyjęły krzyż i zobowiązały się przyczyniać do powodzenia krucjaty przez modlitwę i akty umartwienia. W 1270 roku zaczęła obchodzić w swoim klasztorze święto Bożego Ciała, stając się tym samym jedną z pierwszych, które wprowadziły je w Niemczech. Klemens VI zezwolił na kościelne obchody jej święta w klasztorze w Aldenbergu i udzielił odpustów tym, którzy nawiedzą jej relikwie w tym klasztorze. MICHAEL OTT