Święty Kościoła Katolickiego
Bl. Frowin
Portret świętego
**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Frowin** Opat benedyktyński, zm.
Biogram
**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Frowin**
Opat benedyktyński, zm. 11 marca 1178 r. Z wczesnego życia Frowina nic nie jest znane, poza tym, że historycy dwóch wielkich opactw benedyktyńskich w Einsiedeln w Szwajcarii i św. Błażeja w Badenii uznają go za mnicha swoich wspólnot. Pierwszym autentycznym faktem w jego karierze jest wybór na opata w roku 1142, aby zastąpić św. Adelhelma w nowo założonym klasztorze Engelberg (zob.) w kantonie Unterwalden w Szwajcarii. Jako opat Frowin wyróżniał się świętością, uczonością i zdolnościami administracyjnymi. Dzięki jego staraniom znacznie powiększono posiadłości i przywileje, zarówno cywilne, jak i kościelne, opactwa, podczas gdy jego sława jako siedziby nauki, sztuki i pobożności rozeszła się daleko i szeroko. Sam będąc człowiekiem wielkich darów intelektualnych, doskonale obeznanym z całą wiedzą, świętą i świecką, swoich czasów, założył w swoim opactwie słynną szkołę, w której oprócz trivium i quadrivium nauczano także filozofii i teologii. Zebrana przez niego biblioteka posiadała, jak na owe czasy, ogromną liczbę rękopisów. Według listy, którą sam nam pozostawił, zawierała Homera, Cycerona, Katona, Owidiusza i innych autorów starożytnych. Ten bogaty zbiór zaginął w 1729 roku, gdy opactwo zostało zniszczone przez pożar. Błogosławiony Frowin nie tylko przepisywał księgi do swojej biblioteki, ale także skomponował kilka. Dwa z nich, komentarz do Modlitwy Pańskiej oraz traktat w siedmiu księgach "De Laude Liberi Arbitrii" ("O pochwale wolnej woli", ale w rzeczywistości omówienie głównych kwestii teologicznych jego czasów, skierowane, jak się uważa, przeciw błędom Abelarda) są nadal zachowane, odkryte przez Mabillona w archiwach Einsiedeln. Inne dzieła Frowina, Komentarze do Dziesięciu Przykazań i różnych części Pisma Świętego, zaginęły. Choć nigdy formalnie nie beatyfikowany, Frowin był powszechnie nazywany "Błogosławionym" przez kronikarzy (zob. "Act. SS.", marzec, IX, 683). Pétin ("Dictionnaire Hagiographique" I, iiii) podaje 7 marca jako dzień jego święta i przypisuje mu wiele cudów.