Bl. Frances d'Amboise

**Bł. Franciszka d'Amboise** Księżna Bretanii, później karmelitanka, ur. 1427; zm. w Nantes, 4 listopada 1485. Córka Ludwika d'Amboise, wicehrabiego de Thouars, w wieku zaledwie czterech lat została zaręczona z Piotrem, drugim synem Jana V, księcia Bretanii; małżeństwo zostało zawarte, gdy osiągnęła piętnasty rok życia. Związek ten nie był jednak zbyt szczęśliwy z powodu ponurego usposobienia męża, który czasami źle traktował swoją żonę; jednak jej łagodność stopniowo odmieniła jego serce, wspierał ją w jej dziełach miłosierdzia i pokutował za swoje dawne rozwiązłe życie. Po objęciu przez niego księstwa w 1450 roku jej zbawienny wpływ dał się odczuć w szerszych kręgach; interweniowała również, nie zawsze skutecznie, w niekończących się waśniach rodowych. Książę zmarł, nie pozostawiwszy prawowitego dziedzica, w 1457 roku, złożywszy w swoim testamencie świadectwo oddaniu żony. Ta poświęciła swoje życie Bogu, lecz przez kilka lat nie mogła dopełnić ofiary, wstępując do klasztoru. Wychowywana przez przyszłą teściową, wcześnie wyróżniała się jałmużną i żarliwym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu. W czasie swojego życia małżeńskiego przeznaczyła znaczną część swojego majątku na fundację klasztoru klarysek w Nantes, do którego byłaby wstąpiła, gdyby pozwoliły jej siły; brała również udział w przygotowaniach do kanonizacji św. Wincentego Ferreriusza, została dobrodziejką klasztoru dominikanów w Nantes i poznała bł. Jana Soretha, generała karmelitów, który w 1452 roku założył pierwszą wspólnotę karmelitanek. Niektóre z nich, przybyłe z Liège, zostały przyjęte przez Franciszkę w Vannes (31 października 1463), gdzie gościły na zamku, dopóki klasztor zwany „Trzy Marie” nie stał się mieszkalny. Zapewniwszy im posagi, wstąpiła do nowicjatu (25 marca 1468), składając profesję w roku następnym. Po pewnym czasie spędzonym jako infirmarka została wybrana przeoryszą dożywotnią (1473) i stała się przez swój wspaniały przykład wzorem prawdziwej karmelitanki, a w pewnym sensie założycielką tej gałęzi zakonu. Ponieważ klasztor okazał się zbyt mały, uzyskała, nie bez procesów sądowych, większy w Nantes. Zmarła w świętej ekstazie, a przy jej grobie działy się cuda. Podczas wojen hugenockich i rewolucji francuskiej jej ciało trzeba było dwukrotnie ratować przed profanacją. Pius IX beatyfikował ją 16 lipca 1863 roku.