Bl. Cunegundes

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Kinga** Klaryska, patronka Polski i Litwy; ur. w 1224 r., zm. 24 lipca 1292 r. w Sączu (Polska). Była córką króla Beli IV i siostrzenicą św. Elżbiety Węgierskiej, a od niemowlęctwa spodobało się Bogu dawać oznaki wybitnej świętości, którą miała później osiągnąć. Z najwyższą niechęcią wyraziła zgodę na małżeństwo z Bolesławem II, księciem krakowskim i sandomierskim, który później został królem Polski. Wkrótce po ślubie pobożna para złożyła ślub wieczystej czystości wobec biskupa krakowskiego; a Kinga, pośród przepychu i splendoru królewskiego dworu, oddała się praktykowaniu najsurowszych umartwień. Często odwiedzała ubogich i chorych w szpitalach, a opiekowała się nawet trędowatymi z miłością niemal heroiczną. W 1279 r. zmarł król Bolesław, a Kinga, mimo próśb ludu, by objęła rządy w królestwie, sprzedała wszystkie swoje ziemskie dobra na rzecz ubogich i wstąpiła do klasztoru klarysek w Sączu. Pozostałe trzynaście lat życia spędziła na modlitwie i pokucie, budując współsiostry zakonne swymi licznymi cnotami, zwłaszcza heroiczną pokorą. Nigdy nie pozwoliła nikomu wspominać, że niegdyś była królową i założycielką wspólnoty w Sączu. Kult błogosławionej Kingi został zatwierdzony przez papieża Aleksandra VIII w 1690 r.; w 1695 r. dekretem Kongregacji Obrzędów, potwierdzonym przez Klemensa XI, została ogłoszona główną patronką Polski i Litwy. Jej święto obchodzone jest w Zakonie Braci Mniejszych 27 lipca. STEPHEN M. DONOVAN