Bl. Bernardine of Fossa

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Bernardyn z Fossy** Zakon Braci Mniejszych, historyk i pisarz ascetyczny, ur. w Fossie, w diecezji L'Aquila, we Włoszech, w 1420 r.; zm. w L'Aquili, 27 listopada 1503 r. Błogosławiony Bernardyn należał do starożytnej i szlacheckiej rodziny Amici, a czasami nosi imię Aquilanus z powodu długiego pobytu i śmierci w mieście L'Aquila. Początkowe wykształcenie otrzymał w L'Aquili, skąd udał się do Perugii, aby studiować prawo kanoniczne i cywilne. 12 marca roku 1445 otrzymał habit seraficki z rąk św. Jakuba z Marchii, który głosił wówczas w Perugii cykl kazań wielkopostnych. Od czasu wstąpienia do zakonu Bernardyn nie przestawał postępować w doskonałości zakonnej, a sukces wieńczący jego prace misyjne we Włoszech, a także w Dalmacji i Serygonii, świadczy o wybitnej świętości jego życia. Bernardyn pełnił urząd prowincjała prowincji św. Bernardyna oraz prowincji Dalmacji i Bośni, a zostałby wybrany biskupem L'Aquili, gdyby jego pokora nie zabroniła mu przyjąć tej godności. Jego kult został zatwierdzony przez Leona XII 26 marca 1828 r. Jego święto obchodzone jest w Zakonie Franciszkańskim 7 listopada. Pisma błogosławionego Bernardyna obejmują kilka kazań oraz różne opuscula ascetyczne i historyczne; wśród tych ostatnich na szczególną wzmiankę zasługuje "Chronica Fratrum Minorum Observantiae". Ta interesująca kronika została po raz pierwszy wydana przez Leonarda Lemmensa O.F.M. z rękopisu autografu, a poprzedza ją interesujący żywot błogosławionego Bernardyna oraz krytyczna ocena jego pism. Można również wspomnieć, że Bernardyn jest autorem pierwszego żywotu swego patrona, św. Bernardyna ze Sieny. Leo, Lives of the Saints and Blessed of the three Orders of St. Francis (Taunton, 1887), IV, 42-44; Lemmens, Chronica Fratrum Minorum Observantiae B. Bernardini Aquilani (Rzym, 1905); Wadding, Annales Minorum, XII, 277-480; Hurter, Nomenclator, IV, 968; Hugh a Pescocostanza, Vita del B. Bernardino da Fossa (Neapol, 1872). STEFAN M. DONOVAN