Święty Wit, zwany także Gwidonem lub Guidem, był młodym męczennikiem chrześcijańskim pochodzącym z Sycylii. Według najwcześniejszych źródeł, takich jak Martyrologium Hieronymianum, jego życie przypadło na okres prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana, a data jego śmierci datowana jest na rok 303. W tradycji kościelnej towarzyszyli mu Modestus i Crescentia, jednak badania wskazują, że postacie te mogły zostać później połączone z jego kultem, a ich historyczność jest wątpliwa. Według hagiografii, Wit został uwięziony za wiarę na siedem lat, a następnie poddany męczeńskiej śmierci w wieku zaledwie trzynastu lat. Jego relikwie są przechowywane w kościele kolegiackim w Omegnie we Włoszech, skąd są uroczyście procesjonowane ostatniej soboty sierpnia. W średniowieczu Wit został zaliczony do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli, a jego kult rozprzestrzenił się w całej Europie. W Niemczech jego wspomnienie było obchodzone z tańcami przed posągiem świętego, co doprowadziło do powstania określenia „taniec świętego Wita” dla choroby neurologicznej, zwanej pląsawicą Sydenhama. Jest również uznawany za patrona tancerzy, artystów, a także orędownika przed uderzeniami piorunów, atakami zwierząt oraz nadmiernym spaniem.