Święty Vitonus, zwany także Vanne lub Vaune, urodził się w nieznanym czasie i w młodym wieku został mnichem. Około roku 500 został mianowany biskupem Verdun przez króla Franków, Chlodwiga I. Podczas wojny frankijsko-rzymskiej w 486 roku, po zwycięstwie Franków w bitwie pod Soissons, Verdun odmówiło poddania się i zostało oblężone. Podczas oblężenia zmarł ówczesny biskup Firminus, a mieszkańcy wysłali kapłana Euspiciusa, aby negocjował z królem. Po wejściu do miasta Chlodwig zaproponował Euspiciusowi objęcie stanowiska biskupa, ten jednak odmówił i zaproponował swojego bratanka, mnicha Vitonusa, którego król zaakceptował. Vitonus przyczynił się do nawrócenia pogan w regionie i był znany z dokonywania cudów. Według legendy, utopił strasznego smoka w rzece Mozie, co symbolicznie oznaczało walkę z pogaństwem. Założył także kolegium dla kapłanów. Zmarł około 525 roku i został pochowany w kościele Świętych Piotra i Pawła w Verdun. Już wkrótce po śmierci był czczony jako święty. W VII wieku stał się patronem miasta Verdun.