Brak pewnych informacji na temat życia św. Wenancjusza z Viviers. Według najstarszego zachowanego katalogu biskupów Viviers, pochodzącego z X wieku, Wenancjusz zajmował czwarte miejsce w sukcesji biskupów między św. Walerianem a Rustykiem. Życiorys Wenancjusza, spisany między XI a XII wiekiem, przedstawia go jako syna Sigizmonda, króla Burgundów, który porzucił życie świeckie, by najpierw prowadzić życie eremity, a następnie wstąpić do benedyktyńskiego klasztoru w Aubenas. Według tej tradycji został następnie wybrany na biskupa Viviers, zastępując Waleriana, utożsamianego z Walerianem z katalogu biskupów. Po śmierci Wenancjuszowi przypisywano liczne cuda. Historycznie potwierdzony jest jako biskup Viviers w dwóch dokumentach: w 517 roku uczestniczył w soborze w Epaon, gdzie jego imię widnieje na 22. miejscu wśród 25 biskupów podpisujących akta, pomiędzy Filagriuszem z Cavaillon a Pretestatem z Apt.