Tryfina żyła przypuszczalnie w VI wieku i była żoną wczesnego władcy bretońskiego, Konomora. Według tradycji była półlegendarna postacią, której życie stało się inspiracją dla baśni o Sinobrodym. W Bretanii otaczano ją kultem jako opiekunkę dzieci chorych oraz tych, których narodziny następowały z opóźnieniem. Pierwsze wzmianki o niej pojawiają się w XI wieku w dziele mnicha Vitalisa z opactwa Saint-Gildas de Rhuys, zatytułowanym Żywot Świętego Gildasa. Według przekazów Tryfina była męczennicą, której ciało miało zdolność poruszania się po ścięciu głowy (męczennica cefalofora). Jej kult utrzymuje się w Bretanii do współczesności.