Teodemir urodził się prawdopodobnie między 423 a 425 rokiem, a zmarł w 474 roku w Cyrrhus w Macedonii. Był synem Wandalara i członkiem dynastii Amalów. Panował jako król Ostrogotów w latach 468–474, początkowo dzieląc władzę ze swoimi szwagrami: Walamirem i Widemirem. Początkowo był wasalem Attyli, króla Hunów, a po śmierci starszego brata objął tron, który utrzymał przez cztery lata. Po śmierci Widemira zjednoczył pod swoim panowaniem trzy gockie regiony w Panonii, a następnie przejął ziemie bezdzietnego Walamira. Był żonaty z Erelievą, która po przyjęciu chrztu przyjęła imię Euzebia. Z małżeństwa tego narodzili się dwaj synowie: Teodoryk (późniejszy Wielki) i Amalafryda. W 461 roku, na żądanie cesarza wschodniorzymskiego Leona I, Teodemir wysłał siedmioletniego Teodoryka do Konstantynopola, aby odebrał tam rzymskie wykształcenie. W 469 roku, po klęsce wojsk cesarskich w Panonii, Teodoryk powrócił do ojca, by pomóc w zawarciu nowego pokoju. W 471 roku Teodoryk został ogłoszony współwładcą.