Tarsycjusz żył w III wieku w Rzymie, w okresie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Waleriana. Według tradycji był młodym chłopcem, który pomagał kapłanom w posłudze duszpasterskiej. Jego życie opisane zostało głównie w metrycznej inskrypcji autorstwa papieża Damazego I, żyjącego w drugiej połowie IV wieku. Tarsycjusz zginął śmiercią męczeńską, broniąc wiarygodnie hostii ukrytych na swojej piersi, co czyni go symbolem oddania dla Eucharystii. Według niektórych źródeł został ukamienowany na Via Appia w Rzymie około 267 lub 268 roku. Kościół katolicki wspomina go 15 sierpnia, a jego postać jest szczególnie bliska ministrantom i akolitom.