Sante da Urbino, urodził się w 1343 roku w Montefabbri jako Giansante Brancorsini, w szlacheckiej rodzinie Giandomenica Brancorsiniego i Eleonory Ruggeri. Początkowo kształcił się w zakresie gramatyki i prawa w Urbino, jednak nie ukończył studiów i podjął karierę wojskową. Po przypadkowym zabiciu krewnego, porzucił dotychczasowe życie i wstąpił do klasztoru franciszkanów konwentualnych w Santa Maria di Scotaneto w Mombaroccio jako brat laik. Tam wyróżniał się głęboką modlitwą i surową pokutą, pełniąc również rolę mistrza nowicjuszy. W duchu ekspiacji modlił się o to, by doznać cierpień, które zadał zmarłemu krewnemu – na jego prawej nodze pojawiła się nie gojąca się rana. Sante był znany z umiłowania posług niskich, szczególnej troski o dzieci oraz dokonywania cudów za pomocą swojego krzyżyka. Zmarł w 1394 roku w Mombaroccio. Beatyfikowany został przez papieża Klemensa XIV w 1770 roku na mocy dekretu equipollentnego.