Tanguy to imię pochodzenia bretońskiego, złożone z elementów tan („ogień”) i gi („pies”), co tłumaczy się jako „ogień psa” lub „wojownik płomienny”. Imię to nosił święty bretoński mnich z VI stulecia, którego życie związane było z regionem Bretanii. Według tradycji był założycielem opactwa Saint-Mathieu de Fine-Terre, ośrodka monastycznego o znaczeniu religijnym i kulturalnym. Jego kult utrwalił się w lokalnej tradycji, a wspomnienie obchodzone jest 19 listopada. Imię Tanguy pojawiało się w dokumentach z Vannetais już od IX wieku w formach takich jak Tanchi, Tanki, Tangi czy Tanghi. W okresie od IX do XIII wieku oraz ponownie od XIV wieku było noszone przez przedstawicieli bretońskiej szlachty, w szczególności w regionie Léon, gdzie wiązano je z rodami Kermavan i du Chastel. Popularność imienia wzrosła wśród arystokracji w XIV wieku, a w XV–XVI stuleciu rozpowszechniło się wśród ludności całego Léon.