Robert Bellarmin urodził się 4 października 1542 roku w Montepulciano we Włoszech. Wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w 1560 roku, a święcenia kapłańskie przyjął dziesięć lat później. Jako teolog i nauczyciel pełnił funkcję profesora teologii oraz rektora rzymskiego kolegium jezuickiego. W 1602 roku został mianowany arcybiskupem Capui. Był bliskim współpracownikiem papieża Klemensa VIII, który w 1599 roku wyniósł go do godności kardynalskiej. Bellarmin odegrał znaczącą rolę w realizacji postanowień Soboru Trydenckiego, wspierając reformy Kościoła katolickiego. Jako członek Kongregacji Świętego Oficjum uczestniczył w procesach inkwizycyjnych, m.in. przeciwko Giordano Bruno, którego sprawa zakończyła się jego spaleniem na stosie w 1600 roku. Był również zaangażowany w kontrowersje wokół nauk Galileusza. Zmarł 17 września 1621 roku w Rzymie. Został beatyfikowany w 1923 roku, a kanonizowany siedem lat później przez papieża Piusa XI. W 1931 roku ogłoszono go doktorem Kościoła.