Raimund z Puy urodził się około 1080 roku w regionie Prowansji we Francji. Był rycerzem pochodzącym z Delfinatu, wówczas znajdującego się w granicach Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W latach 1121–1160 pełnił funkcję mistrza (zwierzchnika) Zakonu Szpitalników, choć tradycyjnie przyjmuje się, że objął stanowisko po śmierci bł. Gerarda, założyciela zakonu, który zmarł między 1118 a 1120 rokiem. Faktyczne objęcie przez niego władzy nastąpiło jednak w 1121 lub 1123 roku, po okresie rządów tymczasowych przełożonych, takich jak Piotr z Barcelony i Boyant Roger. Za jego kadencji zakon znacząco się rozwinął, a Raimund wprowadził podział członków na trzy grupy: braci duchownych, wojskowych i służebnych. Założył także pierwszą znaczącą infirmerię zakonną w pobliżu Kościoła Grobu Świętego w Jerozolimie. Zmarł między 1158 a 1160 rokiem.