Rafał Kalinowski, urodzony 1 września 1835 roku w Wilnie, początkowo służył jako oficer armii Imperium Rosyjskiego w stopniu porucznika. Po ukończeniu wojskowej Mikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej w Petersburgu pracował jako wykładowca akademicki oraz przy budowie kolei. Wziął udział w powstaniu styczniowym, mimo początkowej niechęci do jego wybuchu, obejmując stanowisko ministra wojny w litewskich władzach powstańczych. Po upadku powstania został aresztowany w marcu 1864 roku i skazany na karę śmierci, którą następnie zmieniono na katorgę na Syberii. Przebywał w Usolu, gdzie pracował w warzelni soli. Po odbyciu kary powrócił do działalności duszpasterskiej, wstępując do zakonu karmelitów bosych. Pełnił funkcję przeora w klasztorach w Czernej i Wadowicach, angażując się również w pracę wychowawczą i nauczanie. Zmarł 15 listopada 1907 roku w Wadowicach.