Rachilidis pochodziła z arystokratycznej rodziny i od młodości cierpiała na różne dolegliwości, w tym nieuleczalną chorobę skóry. Według jej żywota, święta Wiborada przyjęła ją do swojej celi, traktując ją jak córkę duchową i towarzysząc jej przez całe życie. Modlitwy Wiborady miały uzdrowić Rachilidis, jednak z wdzięczności i przywiązania pozostała przy niej jako rekluzka. Obie prowadziły życie w odosobnieniu w celi Wiborady aż do jej męczeńskiej śmierci ok. 926 roku, gdy została zabita przez najeźdźców węgierskich. Po śmierci Wiborady Rachilidis kontynuowała samotne życie, zmarła około roku 946.