Prokop Wiacki pochodził z chłopskiej rodziny. Gdy w wieku 20 lat rodzice postanowili go ożenić, uciekł z domu do miasta Chłynow. Tam przyjął życie jurodiwego, dobrowolnie wystawiając się na mróz i pościąc. Część mieszkańców miasta wyśmiewała go za to. Pomimo trudnego życia, jako święty szaleniec przeżył 29 lat w ascezie. Zmarł w 1627 roku.