Prochor Pieczerski pochodził z okolic Smoleńska i w XI wieku przybył do monasteru pieczerskiego w Kijowie, gdzie złożył śluby zakonne przyjmując imię mnisze Prochor. Prowadził surowe życie ascety, odżywiając się wyłącznie lebiodą i pijąc jedynie wodę. Według tradycji posiadał dar przemiany lebiody w chleb, którym w czasie klęski głodu w Kijowie karmił potrzebujących. Znany był również z cudownego tworzenia soli oraz innych cudów. Szczególną opieką otaczał księcia kijowskiego Świętopełka, który złożył przed nim ślub powstrzymania się od przemocy i prosił o błogosławieństwo przed wyprawami wojennymi przeciw Połowcom. Zmarł 10 lutego 1107 roku i został pochowany w Bliższych Pieczarach monasteru kijowskiego. Jest jednym z bohaterów opowiadań o mnichach zawartych w Pateryku Kijowsko-Pieczerskim.