Piotr Iberyjczyk, urodzony około 417 roku, był gruzińskim biskupem Majumy koło Gazy. Jako zagorzały przeciwnik Soboru Chalcedońskiego, w 452 roku został konsekrowany na biskupa przez Teodozjusza, który zastępował wówczas patriarchę Jerozolimy Juwenala. Gdy Juwenal powrócił do Jerozolimy z wojskiem cesarskim, Piotr uciekł z Palestyny do Egiptu, gdzie w 457 roku uczestniczył w konsekrowaniu anty-chalcedońskiego patriarchy Aleksandrii. Powrócił do Palestyny około 475 roku, by prowadzić działalność przeciwko uchwałom Chalcedonu i organizować anty-chalcedoński ruch monastyczny. Około 479 roku poznał Jana Rufusa, z którym pozostał aż do swojej śmierci w 491 roku.