Piotr I Petrowić-Niegosz urodził się w 1747 roku. W 1782 roku objął funkcję władyki (metropolity) Cetynii oraz władyki Czarnogóry, którą sprawował aż do śmierci w 1830 roku. Jego głównym celem było osłabienie podziałów plemiennych i umocnienie scentralizowanej władzy państwowej w Czarnogórze. Działał w okresie, gdy po śmierci Szczepana Małego (1772) nominalną władzę odzyskał władyka Sawa, jednak działalność poprzednika dowiodła, że na czele państwa może stanąć także przywódca świecki. Wzmocnienie pozycji guwernadurów (namiestników), takich jak Jovan Radonjić, stało się wówczas istotnym wyzwaniem dla władyków. W maju 1775 roku Radonjić, działając w imieniu całej Czarnogóry, deklarował przyjęcie poddaństwa carskiego, co miało istotne znaczenie dla polityki regionu.