Perpetua urodziła się około 181 roku w Kartaginie, gdzie później poniosła śmierć męczeńską około 203 roku. Była jedną z najbardziej znanych męczennic wczesnochrześcijańskich, której historia przetrwała dzięki zachowanemu tekstowi „Męczeństwo Perpetuy i Felicyty”. Dokument ten zawiera jej własny pamiętnik więzienny oraz relację naocznego świadka. Perpetua została stracona wraz z grupą innych chrześcijan, w tym św. Felicytą, w czasie prześladowań za panowania cesarza Septymiusza Sewera. Ich męczeństwo stało się symbolem wiary i wytrwałości w obliczu prześladowań. Relacja o ich śmierci należy do najstarszych i najcenniejszych źródeł dotyczących wczesnego chrześcijaństwa w Afryce Północnej. Wspomnienie liturgiczne Perpetuy obchodzone jest 6 marca.