Pelagia Iwanowna Sieriebriennikowa urodziła się w 1809 roku w Arzamasie. Wychowywana była przez matkę i ojczyma. W młodym wieku została wydana za mąż, jednak wszystkie jej dzieci – dwóch synów i córka – zmarły wcześnie. Po tych tragicznych wydarzeniach spotkała się ze świętym mnichem Serafinem z Sarowa, który doradził jej wstąpienie do monasteru żeńskiego w Diwiejewie. Początkowo powróciła do domu, gdzie zaczęła zachowywać się w sposób nietypowy – biegała po mieście, krzyczała i modliła się przed zamkniętymi cerkwiami. Jej mąż sprzeciwiał się jej pragnieniu wstąpienia do klasztoru i stosował wobec niej przemoc. Dopiero po latach rodzina Pelagii wyraziła zgodę na jej wstąpienie do monasteru w Diwiejewie. Tam, jako posłusznica, kontynuowała swoje surowe praktyki ascetyczne: biegała po klasztornych zabudowaniach, rzucała kamieniami w okna cel, a nawet okaleczała się, wbijając gwoździe w nogi. Odmawiała także przyjmowania innych pokarmów poza chlebem i wodą. Zmarła 30 stycznia 1884 roku w Diwiejewie.