Olaf II Haraldsson urodził się około 995 roku jako syn Haralda Grenskiego, lokalnego władcy z regionu Vestfold w Norwegii. W 1015 roku objął tron norweski i rządził do 1028 roku. Jego panowanie było związane z umacnianiem chrześcijaństwa w Norwegii, choć metody stosowane przez niego budziły kontrowersje. Zginął 29 lipca 1030 roku w bitwie pod Stiklestad, walcząc przeciwko zwolennikom powrotu do dawnych wierzeń pogańskich. Rok po śmierci został kanonizowany przez biskupa Grimketela w Nidaros (obecnie Trondheim), a jego relikwie złożono w katedrze Nidaros, zbudowanej na miejscu jego pochówku. Kult świętego przyczynił się do szerokiego przyjęcia chrześcijaństwa wśród Skandynawów. W 1164 roku papież Aleksander III zatwierdził jego lokalną kanonizację, a Olaf zyskał tytuł Wiecznego Króla Norwegii (Rex Perpetuus Norvegiae). Jego postać stała się symbolem norweskiej niezależności i dumy narodowej, szczególnie w okresie romantycznego nacjonalizmu.