Norbert urodził się około 1080 roku w Xanten (Niemcy), nad Renem, w rodzinie szlacheckiej – jego ojciec, Heriberto, był hrabią Gennep. W młodości pełnił funkcję dworską na dworze cesarza Henryka V, zajmując się rozdzielaniem jałmużny. Po poważnym wypadku podczas jazdy konnej, który głęboko go poruszył, porzucił służbę na dworze i powrócił do Xanten, gdzie podjął życie pokutne pod kierunkiem opata Konona z Siegburga. W 1115 roku założył opactwo w Fürstenbergu, a wkrótce potem przyjął święcenia kapłańskie. W 1119 roku papież Kalikst II polecił mu założenie nowej wspólnoty zakonnego w diecezji Laon, co doprowadziło do powstania w 1120 roku opactwa Prémontré, które stało się ośrodkiem nowego zakonu kanoników regularnych. W 1125 roku papież Honoriusz II zatwierdził regułę zakonu, a Norbert w 1126 roku został mianowany arcybiskupem Magdeburga. Zmarł 6 czerwca 1134 roku w Magdeburgu, a jego kult został oficjalnie zatwierdzony w 1582 roku. Relikwie świętego zostały przeniesione do klasztoru Strahova w Pradze ze względu na zagrożenie ze strony protestantów w Magdeburgu.