Noe pojawia się w tradycji religii abrahamowych jako dziesiąty i ostatni praojciec przed potopem, wymieniany w Księdze Rodzaju (rozdziały 5–9) oraz w innych świętych pismach, takich jak Koran czy pisma bahaickie. Według biblijnej relacji Bóg, widząc zepsucie i grzechy ludzi, postanowił zniszczyć ziemię potopem, ale wybrał Noego za jego prawość i nakazał mu zbudować ogromną Arkę. Noe, posłuszny Bożemu poleceniu, zebrał w Arce swoją rodzinę – żonę oraz trzech synów: Sema, Chama i Jafeta wraz z ich żonami – oraz po parze każdego gatunku zwierząt, aby ocalić życie przed zagładą. Po czterdziestu dniach wody potopu opadły, a Arka osiadła na górze Ararat. Bóg zawarł wówczas przymierze z Noem, obiecując, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem, czego znakiem była tęcza. Noe, określany jako „rolnik ziemi”, jest również uznawany za pierwszego, który uprawiał winorośl i wyprodukował wino. Według tradycji biblijnej żył 950 lat, a po potopie wraz z synami otrzymał nakaz rozprzestrzenienia się i zaludnienia ziemi. Jego postać jest wspominana w Nowym Testamencie, gdzie Jezus Chrystus porównuje czasy przed potopem do czasów ostatecznych.