Narcyz z Jerozolimy urodził się około roku 99 i zmarł około 216. Według tradycji został biskupem Jerozolimy w bardzo podeszłym wieku, około 80 lat, prawdopodobnie w roku 180. Był 30. biskupem Jerozolimy, która wówczas nosiła nazwę Aelia Capitolina. Pełnił swoją posługę dwukrotnie, z przerwą na życie pustelnicze w odosobnieniu. Podczas pierwszej kadencji przewodniczył wraz z Teofilem z Cezarei synodowi biskupów Palestyny, który rozstrzygał spór o datę obchodzenia Wielkanocy, opowiadając się za niedzielną tradycją rzymską i aleksandryjską przeciwko poglądom Polikratesa z Efezu. Według przekazów miał dokonać cudu przemiany wody w olej, by umożliwić zapalenie lampek wielkanocnych. Został fałszywie oskarżony przez trzech chrześcijan, którzy, aby udowodnić swoją niewinność, zobowiązali się do konkretnych kar: jeden miał się spalić, drugi zachorować, a trzeci oślepnąć. Narcyz, zamiast się bronić, wycofał się na pustynię. Bóg ukarał dwóch oskarżycieli zgodnie z ich słowami, a trzeci, uznając swoją winę, oślepł od płaczu. Po powrocie święty miał wówczas 110 lat i, czując się zbyt starym, mianował Aleksandra z Jerozolimy swoim koadjutorem. Według niektórych źródeł dożył 116 lat.