Święty Maron żył w IV–V wieku i zmarł około 410 roku. Urodził się w połowie IV wieku w Syrii, a następnie został pustelnikiem eremitą, prowadząc ascetyczny tryb życia w górach Taurus Cirrus, niedaleko Antiochii. Jego surowa asceza oraz cuda, które mu przypisywano, przyciągnęły licznych zwolenników i przyniosły mu rozgłos w całym cesarstwie. Maron spędził większość życia w syryjskich górach, kształtując tamtejsze życie duchowe i zakonne. Jego działalność misyjna oraz duchowe przewodnictwo stały się fundamentem dla powstania Kościoła maronickiego. W około 405 roku Jan Chryzostom wysłał do niego list, wyrażając szacunek i prosząc o modlitwę za siebie. Kult świętego Marona rozwijał się szczególnie w Libanie, gdzie jego dziedzictwo wpłynęło na kształtowanie się lokalnego chrześcijaństwa.