Ludwik z Tuluzy urodził się 9 lutego 1274 roku w Nocera dei Pagani niedaleko Salerno, w Królestwie Neapolu. Był synem Karola II, króla Neapolu i Sycylii, oraz Marii, królowej Węgier, córki Stefana V. Jego wujem był święty Ludwik IX, król Francji. W 1296 roku został mianowany biskupem Tuluzy. Wkrótce potem wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (franciszkanów), rezygnując z pozycji książęcej. Zmarł 19 sierpnia 1297 roku w Brignoles we Francji. Kanonizowany został w 1317 roku przez papieża Jana XXII. Jego kult rozwijał się głównie we Francji i Włoszech.