Ludwik IX urodził się 25 kwietnia 1214 roku w Poissy we Francji jako syn Ludwika VIII i Blanki Kastylijskiej. Odziedziczył tron w wieku 12 lat po śmierci ojca, a koronacja odbyła się 29 listopada 1226 roku w katedrze w Reims. Do czasu osiągnięcia pełnoletności regencję sprawowała jego matka, która zapewniła mu surowe i religijne wychowanie. Jako król wprowadził istotne reformy w systemie sądownictwa, m.in. zakazał ordaliów, wprowadził zasadę domniemania niewinności w postępowaniach karnych oraz uczynił z monarchy najwyższą instancję sądową, do której mogli apelować wszyscy poddani. Był znany z głębokiej pobożności, hojności wobec ubogich oraz współczucia dla skazanych. Rozszerzył domenę królewską, przyłączając m.in. seneszalie Beaucaire i Carcassonne, a także zakończył trwający od dwóch dekad konflikt z Plantagenetami. Zmarł 25 sierpnia 1270 roku w Tunisie podczas VII krucjaty. Kanonizowany został w 1297 roku przez papieża Bonifacego VIII, a jego wspomnienie obchodzone jest 25 sierpnia.