Leopold Mandić, urodzony 12 maja 1866 roku w Hercegu Novim, pochodził z ubogiej chorwackiej rodziny Piotra i Karoliny Zarević; był najmłodszym z dwanaściorga dzieci. Na chrzcie otrzymał imię Bogdan. W 1884 roku wstąpił do zakonu kapucynów w Bassano del Grappa po ukończeniu niższego seminarium w Udine, przyjmując imię zakonne Leopold. Śluby wieczyste złożył w 1888 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 20 września 1890 roku w bazylice Santa Maria della Salute w Wenecji. Ze względu na niski wzrost (1,35 m) przełożeni odradzali mu posługę kaznodziejską, powierzając mu natomiast posługę w konfesjonale. Przez lata udzielał sakramentu pokuty od ośmiu do dwunastu godzin dziennie, służąc zarówno zwykłym ludziom, jak i przedstawicielom inteligencji, arystokracji oraz duchowieństwa. Zmarł 30 lipca 1942 roku w Padwie.