Łazarz Zografos urodził się w Armenii około roku 810. W młodym wieku przybył do Konstantynopola, gdzie wstąpił do klasztoru i podjął się nauki malarstwa ikon. Był zwolennikiem kultu ikon i sprzeciwiał się polityce ikonoklazmu prowadzonej przez cesarza Teofila. Pomimo zakazów malowania i niszczenia ikon, kontynuował swoją działalność, co doprowadziło do jego uwięzienia i tortur. Według hagiografii, został poddany ciężkim represjom, w tym wrzucony do kanału, a następnie cudem ocalał. Po uwolnieniu ponownie podejmował się odnawiania zniszczonych ikon. Za ponowne złamanie zakazu cesarskiego został ponownie uwięziony i poddany okrutnym karom, w tym spaleniu rąk rozgrzanymi podkowami. Cesarzowa Teodora, pochodząca z Armenii podobnie jak Łazarz, pomogła mu ukryć się w klasztorze św. Jana Chrzciciela zwanego Phoberon, położonym na azjatyckim wybrzeżu. Łazarz Zografos zmarł około roku 867 w Konstantynopolu. Jest czczony zarówno przez Kościół katolicki, jak i prawosławny, a jego wspomnienie obchodzone jest 17 listopada w Kościele prawosławnym i 23 lutego w Kościele katolickim.