Lanfrank urodził się około 1005–1010 roku w Pawii we Włoszech. Kształcił się w zakresie sztuk wyzwolonych i prawa kanonicznego, co było wówczas silną dziedziną w północnych Włoszech. Według dostępnych źródeł nie ma dowodów na to, że studiował prawo cywilne ani że był związany z Irneriuszem z Bolonii, pionierem jego odrodzenia. Z nieznanych powodów opuścił Włochy i osiadł w Normandii, gdzie podjął pracę nauczyciela. Około 1039 roku objął stanowisko kierownika szkoły katedralnej w Avranches, gdzie nauczał przez trzy lata z dużym powodzeniem. W 1042 roku wstąpił do zakonu benedyktyńskiego w opactwie Bec, założonym dziesięć lat wcześniej. Przez pewien czas żył w odosobnieniu, aż w 1045 roku opat Herluin mianował go priorem. Wówczas Lanfrank założył szkołę w klasztorze, która szybko zyskała sławę i przyciągała uczniów z różnych regionów, m.in. z Francji, Normandii, Gaskonii, Flandrii, Niemiec i Italii. W 1070 roku został mianowany arcybiskupem Canterbury, gdzie podjął się reformy Kościoła anglikańskiego.