Korneliusz Perejasławski, świeckim imieniem Konon, pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej z Riazania. W młodości opuścił dom rodzinny, by zostać uczniem starca Pawła z Pustelni Łukianowskiej w okolicach Peresławia Zaleskiego. Następnie przeniósł się do monasteru św. św. Borysa i Gleba w tym mieście, gdzie przez pięć lat pełnił posługę posłusznika. Po złożeniu ślubów wieczystych przyjął imię Korneliusz i uzyskał błogosławieństwo na życie w całkowitej samotności w zamkniętej celi. Życie w samotności i surowe posty znacznie nadszarpnęły jego zdrowie, dlatego po wyzdrowieniu został przeniesiony do wspólnoty klasztornej. Tam pełnił obowiązki dzwonnika, kucharza i pracował w sadzie klasztornym, zachowując jednak całkowite milczenie. Zmarł 22 czerwca 1693 roku, niedługo przed śmiercią złożywszy śluby wielkiej schimy. Został pochowany w jednej z kaplic monasteru.